Ι΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ

 

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ΙΖ΄14-23

Νοελληνική Απόδοση

Όταν έφτασαν στο πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος, γονάτισε μπροστά του και του είπε: «Κύριε, σπλαχνίσου το γιο μου, γιατί είναι επιληπτικός και υποφέρει· πολλές φορές μάλιστα πέφτει στη φωτιά και στο νερό. Τον έφερα στους μαθητές σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». Ο Ιησούς απάντησε: «Γενιά άπιστη και διεφθαρμένη, ως πότε θα είμαι μαζί σας; Ως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον μου εδώ». Ο Ιησούς επιτίμησε το δαιμόνιο, και βγήκε απ’ αυτόν· από εκείνη την ώρα το παιδί γιατρεύτηκε.

Πήγαν τότε ιδιαιτέρως στον Ιησού οι μαθητές και τον ρώτησαν: «Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;» Κι  ο Ιησούς τους είπε: «Εξαιτίας της απιστίας σας»˙ «σας βεβαιώνω πως, αν έχετε πίστη έστω και σαν κόκκο σιναπιού, θα λέτε σ΄ αυτό το βουνό, πήγαινε από ΄δω εκεί, και θα πηγαίνει· και κανένα πράγμα δε θα είναι αδύνατο για σας. Αυτό το δαιμονικό γένος δε βγαίνει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία». Ενώ οι μαθητές περιέρχονταν τη Γαλιλαία, τους είπε ο Ιησούς: «Ο Υιός του Ανθρώπου πρόκειται να παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων· θα τον θανατώσουν, και την τρίτη μέρα θα αναστηθεί»

Σχολιασμός

           Ο Ιησούς μετά την Μεταμόρφωση του, κατεβαίνει από το  όρος Θαβώρ μαζί με τους τρεις μαθητές του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Πολ­­λοί άνθρωποι τρέχουν να τον συναντήσουν. Τότε, τον πλησιάζει ένας πονεμένος πατέρας γονατίζει μπροστά του και του λέει: «Διδάσκαλε, σου έφερα τον γιό μου, που έχει καταληφθεί από πονηρό πνεύμα και τον τυραννά, ρίχνοντάς τον άλλοτε στη φωτιά και άλλοτε στο νερό, τον έφερα και στους μαθητές σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». Ο Ιησούς  ξεσπά λέγοντας: «Γενεά άπιστη και διεφθαρμένη, ως πότε θα είμαι μαζί σας; Ως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον μου εδώ»».  Ο νέος οδηγείται μπροστά στον Χριστό, και  το πονηρό πνεύμα τον ταράζει με φοβερούς σπασμούς, με αποτέλεσμα να κυλιέται στη γη βγάζοντας αφρούς.  «Από πότε συμβαίνει αυτό»; Ρωτά ο Κύριος. «Παιδιόθεν», ­ απαντά ο πατέρας «Αν μπορείς να κάνεις κάτι, λυπήσου μας και βοήθησε μας».   «Εάν, εσύ μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά να γίνουν σε εκείνον που πιστεύει» απαντά ὁ Κύριος.   Κλαίγοντας τότε  ο πατέρας του παιδιού φωνάζει δυνατά: «Πιστεύω Κύριε, βοήθησε με να απαλλαγώ από την ολιγοπιστία μου».  Τότε ὁ Κύριος προστάζει  αυστηρά το δαιμόνιο: «Πνεύμα άλαλο και κου­φό, σε διατάζω, να βγεις από αυτό το παιδί και να μην ξαναμπείς ποτέ πια μέσα του».  Το πονηρό δαιμόνιο, αφού κραυγάζει δυνατά, συνταράσσοντας το ­παιδί, βγαίνει. Ο νέος μοιάζει με νεκρό και πολλοί νομίζουν, ότι πέθανε. Ο Χριστός όμως τον πιάνει από το χέρι και τον σηκώνει όρθιο.

Όταν λίγο αργότερα, ο Κύριος μπαίνει σε κάποιο σπίτι, τον πλησιάζουν οι μαθητές του και τον ρωτούν τον λόγο, που δεν μπόρεσαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα. Ο Κύριος τους απαντά: « Αυτό το είδος του δαιμονίου, δεν βγαίνει με τίποτα άλλο παρά μόνο με προσευχή που συνοδεύεται με νηστεία».  Φεύγοντας από εκεί ο Ιησούς με τους μαθητές του, τους μιλά προφητικά για το πάθος και την Ανάσταση του, προετοιμάζοντας τους για τα γεγονότα που πλησιάζουν.

Για την θεραπεία του δαιμονισμένου νέου, υπάρχει παράλληλο κείμενο του ευαγγελιστή Μάρκου. Η αδυναμία των μαθητών να θεραπεύσουν τον νεαρό, προκαλεί αναστάτωση στον πατέρα του αλλά και στον κόσμο. Ο Κύριος βλέποντας αυτή την ταραχή, εκφράζει την θλίψη του για την απιστία όλων αυτών, συμπεριλαμβανομένων των μαθητών του. Γιατί όμως οι μαθητές του Χριστού παρόλο που έχουν εξουσία εναντίων των ακαθάρτων πνευμάτων, δεν μπορούν να διώξουν το δαιμόνιο από το νέο;   Για να γίνει ένα θαύμα σύμφωνα με όσα ο Χριστός διδάσκει, απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις όπως η πίστη. O Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος απαντώντας στο ερώτημα, εξηγεί ότι πολλές φορές η πίστη αυτού που ζητά  να θεραπευθεί  είναι αρκετή, για να εκπληρωθεί το αίτημα ακόμα και από άτομα πολύ κατώτερα από τους αποστόλους.  Επίσης, πολλές φορές αρκεί η δύναμη εκείνων που θαυματουργούν, χωρίς να πιστεύουν οι ασθενείς.  Γι’  αυτό ο Χριστός απαντώντας στους μαθητές του και θέλοντας να τους διδάξει, τους λέει ότι εξαιτίας της δικής τους απιστίας δεν γίνεται το θαύμα. «Σας βεβαιώνω πως, αν έχετε πίστη έστω και σαν κόκκο σιναπιού, θα  μπορείτε να μετακινήσετε βουνό» Μπορούμε όμως να πούμε ότι οι απόστολοι δεν έχουν πίστη;   Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μας λέει πως πράγματι η πίστη των αποστόλων δεν ήταν εξ αρχής η ίδια.  Η πίστη τους αυξάνεται μετά την Ανάσταση του Κυρίου, την Ανάληψη του, αλλά και μετά από την Πεντηκοστή.

Ο Χριστός λέει ότι  ο διάβολος αντιμετωπίζεται μόνο με δύο όπλα πνευματικά: την προσευχή και τη νηστεία. Η νηστεία μαζί με την πίστη  βοηθάει τον άνθρωπο να αγωνίζεται εναντίον των δαιμόνων. Αυτό όμως δεν μπορεί να το κάνει από μόνη της η νηστεία χωρίς την προσευχή. Αυτός που νηστεύει, είναι απαλλαγμένος από βάρη, το σώμα ελαφραίνει και μπορεί να προσεύχεται με καθαρή καρδιά.  Η προσευχή αποτελεί το μεγαλύτερο και αποτελεσματικότερο πνευματικό όπλο του ανθρώπου. Με την προσευχή ο άνθρωπος πλησιάζει τον Θεό και δημιουργείται μία ουσιαστική σχέση

 Όπως γονατίζει ο πατέρας  του δαιμονισμένου και παρακαλεί το Θεό για το παιδί του, έτσι κι εμείς πρέπει να γονατίζουμε στην προσευχή μας. Φυσικά την προσευχή μας μπορούμε να την κάνουμε και όρθιοι και καθιστοί και γι αυτό άλλωστε στη λατρεία υπάρχουν τα καθίσματα. Έχει όμως ένα βαθύ θεολογικό νόημα η προσευχή στα γόνατα, διότι πρέπει να συμμετέχει και το σώμα μας στη λατρεία. Το γονάτισμα δηλώνει την εξάρτηση μας από τον Κύριο. Όταν γονατίζουμε  δείχνουμε, ότι δεν στηριζόμαστε στα πόδια μας,  και ότι παραδιδόμαστε στον Κύριο.

Σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο, ο Θεός κάνει τον άνθρωπο άρχοντα της κτίσης και η αμαρτία είναι αυτή που τον συντρίβει και τον κάνει να πέσει, έως ότου έρχεται ο Χριστός και τον σηκώνει. Το γονάτισμα, είναι μια ομολογία της πίστης μας και γι αυτό οι γονυκλισίες λέγονται μετάνοιες και καλό είναι να συνοδεύονται από την προσευχή «Κύριε Ελέησον με». Έτσι στα γόνατα πρέπει να πέφτουμε και στη Θεία Λειτουργία, όταν ο ιερέας λέει: «Τα σα εκ των σων»  εφόσον με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος πραγματοποιείται ένα θαύμα. Το Άγιο Πνεύμα μεταβάλλει, τον άρτο που είναι στο Άγιο Δισκάριο σε σώμα Χριστού και το κρασί που είναι στο Άγιο Ποτήριο σε αίμα Χριστού. Έτσι όποιος χειροτονείται Διάκονος ή Ιερέας, γονατίζει κατά την χειροτονία του, γιατί την ώρα εκείνη κατεβαίνει πάνω του το Άγιο Πνεύμα.

  Ο Χριστός μίλησε με αυστηρότητα στους ανθρώπους εκείνης της εποχής, που έμεναν άπιστοι παρά τα θαύματα που πραγματοποιούσε. Αν ερχόταν στην εποχή μας τι θα έλεγε σε όλους εμάς, που έχουμε διαβάσει το ευαγγέλιο, που βιώνουμε τα Μυστήρια της εκκλησίας και πολλά θαύματα;  Παρά τις αδυναμίες μας και την ολιγοπιστία μας, ο Κύριος περιμένει την μετάνοια μας, στέλνοντας την χάρη του.  Σε αυτή τη ζωή δεν πρέπει να  απογοητευόμαστε και να απελπιζόμαστε για τίποτα, όταν έχουμε τον Χριστό συμπαραστάτη και οδηγό.  Ας εμπιστευτούμε με πίστη, την πρόνοια του.

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»