ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 

Κατά Μάρκο Ευαγγέλιο Η΄34- Θ΄ 1

Νοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθεί. Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει· όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει.

Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο αλλά χάσει τη ζωή του; Τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για τη ζωή του; Όποιος, ζώντας μέσα σ΄ αυτή τη γενιά την άπιστη κι αμαρτωλή, ντραπεί για μένα και για τη διδασκαλία μου, θα ντραπεί γι΄ αυτόν και ο Υιός του Ανθρώπου, όταν έρθει με όλη τη λαμπρότητα του Πατέρα του, μαζί με τους αγίους αγγέλους».

Τους έλεγε ακόμη ο Ιησούς: «Σας βεβαιώνω πως υπάρχουν μερικοί ανάμεσα σε αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δε θα γευτούν το θάνατο, πριν δουν να έρχεται δυναμικά η βασιλεία του Θεού». 

Σχολιασμός

            Η σημερινή Κυριακή έχει ένα ιδιαίτερο όνομα, ονομάζεται Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, επειδή την περασμένη εβδομάδα γιορτάσαμε την Ύψωση του. Η γιορτή αυτή, είναι πολύ μεγάλη και γι’ αυτό παρατείνεται. Το σημερινό ευαγγέλιο, διαβάζεται και την Γ’ Κυριακή των Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως) και αποτελεί ένα απόσπασμα από την  διδασκαλία   του Χριστού. Σύμφωνα  με τον ευαγγελιστή Μάρκο, ο Χριστός, μετά το θαύμα που πραγματοποιεί και χορταίνει το πλήθος των ανθρώπων που τον ακολουθούν, μιλά στους μαθητές του για το πάθος και την ανάσταση του.

Ο Χριστός τους λέει: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει το σταυρό του». Για να κατανοήσουμε το νόημα των λόγων αυτών του Χριστού, πρέπει να δούμε πότε ο Κύριος λέει τα λόγια αυτά. Αυτό συμβαίνει, οταν ο απόστολος Πέτρος προτρέπει τον Κύριο να μην πάει στα Ιεροσόλυμα, για να αποφύγει το πάθος και το σταυρικό θάνατο.Ο Κύριος  τον επιπλήττει μπροστά στους υπόλοιπους μαθητές λέγοντας: «ύπαγε οπίσω μου, σατανά» (Ματθαίος ΙΣΤ΄ - 23). Ο Πέτρος, δεν μπορεί να κατανοήσει εκείνη τη στιγμή, ότι χωρίς τον σταυρικό θάνατο του Κυρίου το ανθρώπινο γένος δεν θα σωζόταν. Ο Χριστός του λέει ότι  πρέπει να σταυρωθεί, και ότι  ο καθένας πρέπει να σηκώσει τον δικό του σταυρό, ακολουθώντας τον. Τα λόγια αυτά τα λέει σε όλους και όχι μόνο στους μαθητές του. «προσκαλεσάμενος τον όχλο συν τοις μαθηταίς αυτού» (Κατά Μάρκον Η΄-34).

Ο Κύριος, δεν υποχρεώνει κανέναν να γίνει μαθητής του. Θέλει όλοι εμείς, όπως και οι μαθητές του, ελεύθερα να είμαστε μαζί του, χωρίς καταναγκασμό. Τι εννοεί ο Χριστός λέγοντας, ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να απαρνηθεί τον ευατό του; Αρνούμαι τον εαυτό μου, σημαίνει: εγκαταλείπω το εγώ μου και την άνετη ζωή μου, για να ακολουθήσω τον Χριστό στο δρόμο του πάθους. Η απάρνηση του εαυτού μας και η άρση του σταυρού μας είναι οι βασικές προϋ­ποθέσεις για να ακολουθήσουμε τον Χριστό. Ο Χριστός λέει ότι οφείλει ο καθένας μας, να σηκώνει ξεχωριστά «το δικό του σταυρό», όχι για μια φορά, αλλά σε όλη του τη ζωή. Υπομένοντας κάθε θλίψη και κάθε στενοχώρια που μας συμβαίνει, δεν πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι μοιρολατρικά αλλά να αγωνιζόμαστε για τη θετική αλλαγή των καταστάσεων. Όταν όμως κάτι, δεν μπορεί να αλλάξει με τίποτα, τότε  εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στο Θεό,  που γνωρίζει το αληθινό μας συμφέρον.

Ο Ιησούς, επεξηγεί ότι εκείνος που θέλει να σώσει τη πρόσκαιρη ζωή του, θα χάσει την αιώνια.  Ο Χρι­στός διδάσκει, ότι η  τωρινή ζωή μας είναι προσωρινή σε αντίθεση με την μετά θάνατον που είναι αιώνια. Δεν υπάρχει κανένα όφελος να κερδίσει κανείς όλο τον κόσμο, και να χάσει την ψυχή του. Ο άνθρωπος σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο, αποτελείται από τη ψυχή και το σώμα. Ο Άγιος Νεκτάριος λέει, ότι υπάρχει στενός σύνδεσμος μεταξύ ψυχής και σώματος και κατά συνέπεια, υπάρχει αλληλεπίδραση των δύο αυτών στοιχείων του ανθρώπου. Το μήνυμα του Κυρίου στο σημείο αυτό είναι η αξία της ψυχής,  σε σχέση με όλα  τα πλούτη, τις τιμές και τις απολαύσεις. Τα υλικά αγαθά και οι ανέσεις αποτελούν επιδίωξη όλων μας, ο υλισμός όμως οδηγεί στην απληστία και κατά συνέπεια ξεχνάμε την αξία  της ψυχής του ανθρώπου και τον συνάνθρωπο.

Ο Χριστός συνεχίζει λέγοντας: «Οποιοσδήποτε ντραπεί για μένα και τα λόγια  μου, αυτόν θα ντραπώ κι εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω σαν δικό μου μαθητή, όταν θα έρθω κατά τη Δευτέρα Παρουσία  με τους αγίους αγγέλους, περιβεβλημένος από τη δόξα του Πατέρα μου». Υπάρχουν πράγματι σήμερα πολλοί άνθρωποι, που δέχονται γενικά τον Χριστό, αλλά αρνούνται αρκετές απ’ τις διδασκαλίες του. Τέλος, για να ενθαρρύνει τους μαθητές του, μετά τα πολλά δυσάρεστα  που τους λέει σε αυστηρό τόνο, τούς αποκαλύπτει το εξής: «Σας λέω αληθινά,  ότι υπάρχουν μερικοί από εσάς, οι οποίοι δεν θα πεθάνουν, προτού  δουν την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος» (Πεντηκοστή).

Κάθε άνθρωπος, αποφεύγει τη σκέψη του θανάτου, και προσπαθεί να  παρατείνει τη ζωή του με κάθε τρόπο. Ο σκοπός των χριστιανών, είναι η κατάκτηση της βασιλείας του Θεού. Το ερώτημα που  βασανίζει τους πιστούς από τότε έως σήμερα είναι: Γιατί όποιος ακολουθεί  τον Χριστό πρέπει να περάσει μέσα από το σταυρό και την άρνηση του εαυτού του; Η απάντηση  είναι ότι ακολουθώντας τον Χριστό, ακολουθούμε το δύσκολο δρόμο του για να φτάσουμε στην Ανάσταση μας.

Ο Σταυρός στη ζωή μας

Για να τιμήσουμε το Σταυρό πρέπει να τον φοράμε, και όταν κάνουμε τον Σταυρό μας πρέπει να τον κάνουμε σωστά. Ενώνουμε τα τρία πρώτα δάχτυλα του δεξιού μας χεριού και τα ακουμπάμε στο μέτωπο μας, μετά στην κοιλιά μας και στη συνέχεια στο δεξιό και αριστερό ώμο μας.  Τα τρία ενωμένα δάχτυλα μας, συμβολίζουν την Αγία Τριάδα, ενώ τα άλλα δύο συμβολίζουν τις δύο φύσεις του Χριστού (Θεός και άνθρωπος).

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβουλεύει τη μητέρα να πιάνει το χέρι του παιδιού της και να το μαθαίνει να κάνει το σταυρό του και αν είναι μωρό να το σταυρώνει εκείνη. Ο σταυρός,  είναι η σφραγίδα  που πήραμε στη βάπτιση μας, ως δείγμα ότι ανήκουμε στην εκκλησία του Χριστού. Με το βάπτισμα μας γίναμε «σύμφυτοι τω ομοιώματι του θανάτου» (Προς Ρωμαίους- ΣΤ΄- 3) Τι εννοεί ο Παύλος με αυτό; Με την βάπτιση μας συμμετέχουμε στην τριήμερη ταφή (τρεις καταδύσεις στο νερό) και ανάσταση του Κυρίου.  Έχει μεγάλη σημασία να συμμετέχουμε στο πάθος του Χριστού. Γι’ αυτό, η εκκλησία καθορίζει δύο φορές την εβδομάδα,  κάθε Τετάρτη και Παρασκευή να είναι αναμνηστικές του γεγονότος αυτού και  ορίζει νηστεία.  Επίσης, καθορίζει και  δύο φορές την ημέρα, 12:00 το μεσημέρι (σταύρωση)  και  στις 3:00 το απόγευμα (που είπε «Τετέλεσται»), να είναι αναμνηστικές του πάθους. Ας μην ξεχνάμε αυτές τις ώρες, ο νους μας να στρέφεται στο Γολγοθά.

  Αλλά το πάθος του Κυρίου το ζούμε και στη Θεία Λειτουργία. Η Θεία Λειτουργία ξεκινάει με τον σταυρό. Ο ιερέας παίρνει το ευαγγέλιο στα χέρια του λέγοντας: «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»,  και σταυρώνει με αυτό πάνω στην Αγία Τράπεζα.  Επίσης, η πορεία προς τον  Γολγοθά,  αναπαρίσταται με τη Μεγάλη Είσοδο (τα Άγια). Επίσης, με την Θεία Κοινωνία, κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, ενωνόμαστε με τον Θεό (κατακόρυφη γραμμή) και ενωνόμαστε με τα αδέλφια μας που κοινωνούν και αυτοί από το ίδιο Άγιο Ποτήριο (οριζόντια γραμμή). ‘Έτσι σχηματίζεται σταυρός.

Ο σταυρός του Χριστού, φανερώνει τον ερχομό της βασιλείας του Θεού. Όπως υψώνεται, αναρωτιόμαστε  πως ένα αντικείμενο που προκάλεσε πόνο και θάνατο  μας οδηγεί στην αιώνια ζωή.

Ο Σταυρός σημαίνει συγχώρηση, ανάσταση της ψυχής, νέκρωση του εγωισμού.

Ο Σταυρός γίνεται  ευλογία για την ανθρωπότητα, καταργεί τον θάνατο και ανοίγει τις  πύλες του ουρανού.

 Ο Σταυρός είναι αγάπη και ελευθερία και μέσω αυτού γνωρίζουμε ότι τα πάντα είναι δυνατά για εκείνους που πιστεύουν στον Χριστό.  

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»