ΙΖ΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ- ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

 

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ΙΕ΄21-28

Νοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, αφού βγήκε ο Ιησούς από τα μέρη εκείνα (της Γαλιλαίας), αναχώρησε στα μέρη της Τύρου και Σιδώνος. Και να μια γυναίκα Χαναναία από εκείνη την περιοχή βγήκε και φώναζε: « Ελέησε με, Κύριε, υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται άσχημα από το δαιμόνιο». Αυτός όμως δεν της απάντησε ούτε με μια λέξη. Και ήλθαν οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Απομάκρυνε την, γιατί φωνάζει από πίσω μας». Ο Κύριος όμως αποκρίθηκε: «Δεν είμαι σταλμένος παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα της γενεάς του Ισραήλ».

Αυτή δε (η Χαναναία) αφού τον πλησίασε, τον προσκυνούσε και έλεγε, «Κύριε, βοήθησε με». Εκείνος της αποκρίθηκε: «Δεν είναι σωστό πράγμα να πάρω το ψωμί των παιδιών και να το ρίξω στα σκυλάκια». Αυτή δε είπε• «Ναι, Κύριε, αλλά και τα σκυλάκια τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε ο Ιησούς της αποκρίθηκε: «Ω γυναίκα, είναι μεγάλη η πίστη σου• ας γίνει, όπως συ θέλεις». Και θεραπεύτηκε από εκείνη την ώρα η θυγατέρα της.

 

Σχολιασμός

            Ο Χριστός, περνώντας από τις παραθαλάσσιες περιοχές Τύρου και Σιδώνος που βρίσκονται βόρεια της Γαλιλαίας, συναντά μια Χαναναία, η οποία έχει ακούσει ότι στο Ισραήλ υπάρχει ένας μεγάλος προφήτης και γιατρός. Αφήνει λοιπόν τη χώρα της και έρχεται στο Ισραήλ για να τον συναντήσει.   Στην καρδιά της  υπάρχει  πίστη  και με την βεβαιότητα, ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας  του ζητά  να την ελεήσει: «Ελέησόν με, Κύριε, υιέ Δαβίδ,  η κόρη μου βασανίζεται από δαιμόνιο» του λέει.   Στην αρχή ο Χριστός δεν της απαντά καθόλου και εκείνη  εξακολουθεί να φωνάζει: «Ελέησε με, Κύριε, υιέ του Δαβίδ». Ενώ, η Παλαιά Διαθήκη έχει απαγορεύσει στους Ισραηλίτες να επικοινωνούν με τους Χαναναίους τους ειδωλολάτρες, για να μην επηρεάζονται από αυτούς, ο Χριστός για να δοκιμάσει περισσότερο την πίστη  της, λέει: «Δεν είναι σωστό να πάρω το ψωμί (την αγάπη μου), που είναι για τα παιδιά μου (τους Ισραηλίτες), και να το δώσω στα σκυλάκια (στους ειδωλολάτρες)». Η Χαναναία γυναίκα, απαντά στον Χριστό λέγοντας: «Έχεις δίκιο, Κύριε, όμως και τα σκυλάκια, που είμαστε εμείς οι εθνικοί, τρώμε από τα ψίχουλα, που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων μας - των Ισραηλιτών». Τότε ο Χριστός λέει μπροστά σ’ όλους: «Γυναίκα, είναι πολύ μεγάλη η πίστη σου. Ας γίνει όπως εσύ θέλεις». Και αμέσως θεραπεύεται η άρρωστη κόρη της, που εκείνη την ώρα βρίσκεται στο σπίτι της.

            Η θεραπεία της κόρης της Χαναναίας, μας δείχνει πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η πίστη και η προσευχή. Πίστη, είναι η απόλυτη βεβαιότητα που έχει κανείς σε πρόσωπα, πράγματα ή γεγονότα που έγιναν ή πρόκειται να γίνουν, τα οποία είναι αόρατα και ακατάληπτα στις ανθρώπινες αισθήσεις. Η Χαναναία μας διδάσκει πως να προσευχόμαστε: «Κύριε Υιέ Δαυίδ ελέησε με» του φωνάζει.  Η πίστη της παραμένει σταθερή και ακλόνητη παρά τη σιωπή του Χριστού. Συνεχίζει και επιμένει στο αίτημα της, γιατί είναι βέβαιη ότι ο Χριστός είναι εκείνος, που έχει τη δύναμη να  κάνει το θαύμα.  Ο Χριστός φαίνεται αρχικά, ότι δεν την ακούει και όταν τελικά της απευθύνει τον λόγο, η απάντηση του την πληγώνει, εφόσον την αποκαλεί «κυνάριο», δηλαδή σκυλάκι. Η γυναίκα  συνεχίζει να επιμένει στο αίτημα της με ταπείνωση και κάνει την λέξη αυτή επιχείρημα για να πετύχει αυτό που θέλει, δηλαδή την θεραπεία του παιδιού της και γι΄ αυτό και ο Κύριος της λέει ότι η πίστη της, την σώζει.

            Όπως σε όλες τις περιπτώσεις των θαυμάτων του Χριστού, έτσι και στην περίπτωση της Χαναναίας, η πίστη προκαλεί το θαύμα. Ο Χριστός ποτέ δεν  κάνει θαύματα για να πιστέψουν οι άνθρωποι. Ακόμα και τις δύσκολες ώρες της σταύρωσης που όλοι τον εμπαίζουν και του ζητούν να τους δείξει τη θεϊκή του δύναμη, ο Χριστός απαντά με τη σιωπή και τη φαινομενική αδυναμία του, γιατί μια τέτοια πίστη, που στηρίζεται στο φόβο δεν έχει αξία.   Δεν νοείται όμως πίστη, χωρίς προσευχή. Η προσευχή είναι μια πάλη με τον Θεό. Σε αυτή την πάλη δεν νικάει ο Θεός τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος τον Θεό. Η Παλαιά Διαθήκη μας μιλάει για τον Ιακώβ που μια νύχτα, παλεύει με ένα ουράνιο ον και το νικά. Αυτή η περικοπή εκφράζει την προσευχή λένε οι πατέρες της εκκλησίας. Όταν προσευχόμαστε, παλεύουμε με τον Θεό και τον νικάμε, εφόσον κάμπτεται και πραγματοποιεί το αίτημα μας.  Έτσι και η Χαναναία προσεύχεται, επιμένει στο αίτημα της με ταπείνωση παρότι ο Χριστός την αποκαλεί σκυλάκι ενώ εκείνη, Κύριο. Έτσι πραγματοποιείται το αίτημα.

 Κάθε άνθρωπος λοιπόν που πορεύεται στη ζωή του μέσα από θλίψεις και δοκιμασίες, δεν έχει πού αλλού να στηριχθεί παρά μόνο στην προσευχή.  Η προσευχή είναι εκείνη που τον βοηθά να υπερβεί τις δυσκολίες της παρούσας ζωής, αλλά και του δίνει τη δυνατότητα να βρεθεί στη βασιλεία του Θεού.

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»