ΙΒ΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ-ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ-Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Κατά Λουκά Ευαγγέλιο ΙΖ΄12 – 19

 

Νοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, καθώς έμπαινε ο Ιησούς σ’ ένα χωριό, τον συνάντησαν δέκα λεπροί˙ στάθηκαν λοιπόν από μακριά και του φώναζαν δυνατά: «Ιησού, αφέντη, ελέησε μας!». Βλέποντάς τους εκείνος τους είπε: «Πηγαίνετε να σας εξετάσουν οι ιερείς». Και καθώς πήγαιναν, καθαρίστηκαν από τη λέπρα. Ένας απ’ αυτούς, όταν είδε οτι θεραπεύτηκε, γύρισε δοξάζοντας με δυνατή φωνή τον Θεό, έπεσε με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστούσε. Κι αυτός ήταν Σαμαρείτης. Τότε ο Ιησούς είπε: «Δεν θεραπεύτηκαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννιά που είναι; Κανένας τους δεν βρέθηκε να γυρίσει να δοξάσει τον Θεό παρά μόνο τούτος εδω ο αλλοεθνής;» Και σ’ αυτόν είπε: «Σήκω και πήγαινε στο καλό˙ η πίστη σου σε έσωσε».

 

Σχολιασμός

Ενώ ο Χριστός περνά με τους μαθητές του, από τις περιοχές της Γαλιλαίας και της Σαμάρειας, με προορισμό τα Ιεροσόλυμα, στην είσοδο ενός χωριού βλέπει μια ομάδα δέκα λεπρών που αρχίζουν να του φωνάζουν δυνατά να τους βοηθήσει. Ο Χριστός τους λέει, να πάνε στους ιερείς να τους εξετάσουν και στο δρόμο προς αυτούς,  θεραπεύονται από την ασθένεια τους. Ο ένας απ’ αυτούς γυρνά αμέσως πίσω, πέφτοντας στα πόδια του Χριστού, ευχαριστώντας τον και δοξάζοντας τον Θεό γι’ αυτή την ευεργεσία. Ο Χριστός βλέποντας τον, τον ρωτά αφού θεραπεύτηκαν στο σύνολο οι δέκα γιατί δεν ήρθαν να τον ευχαριστήσουν οι άλλοι εννιά και του είπε «Σήκω και πήγαινε, η πίστη σου σε έσωσε».

Η λέπρα ήταν μια παλιά ασθένεια, όπου ο λεπρός απομακρυνόταν από την οικογένεια του και περιοριζόταν σε χώρο έξω από την πόλη, μακριά από τους άλλους ανθρώπους και αυτό αποτελούσε μέτρο πρόληψης έτσι ώστε να μην μεταδίδεται η ασθένεια. Το μέτρο αυτό, το συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη όπου έχουμε αναφορές για λεπρούς. Οι λεπροί, όσο καιρό διαρκεί η αρρώστια τους, θεωρούνται ακάθαρτοι και ζουν μακριά από τους άλλους ανθρώπους. Υπήρχαν βέβαια τότε και οι προκαταλήψεις, που θεωρούσαν τους λεπρούς, αμαρτωλούς. Θεωρούσαν δηλαδή την λέπρα ως  τιμωρία από το Θεό, για τις αμαρτίες των ανθρώπων. Κανένας δεν διακινδύνευε τη ζωή του, για να έρθει σε επαφή με λεπρό διότι υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να μολυνθεί και αυτός.  Οι λεπροί του σημερινού ευαγγελίου ζουν ανυπόφορα λόγω της  απομόνωσης, στην οποία τους έχουν καταδικάσει οι συνάνθρωποί τους.  Φωνάζουν με πίστη στον Χριστό να τους βοηθήσει, διότι είναι ο μόνος που έχει την εξουσία να τους θεραπεύσει, όπως ήδη έχει κάνει και με άλλους αρρώστους. Ο Κύριος, τους παραπέμπει στους ιερείς του χωριού, γιατί αυτοί σύμφωνα με τον νόμο είναι αρμόδιοι να πιστοποιήσουν τη θεραπεία. Άρα, τι βλέπουμε εδώ; Η αρρώστια του σώματος, είναι θέμα γιατρού που τον στέλνει ο Θεός και η λέπρα, που είναι ο τύπος της αμαρτίας που έχουμε όλοι, είναι θέμα πνευματικού τον οποίο στέλνει ο Θεός για να μας καθαρίσει.  

Ο Χριστός ακούγοντας τους λεπρούς να ζητούν βοήθεια λέγοντας «Κύριε ελέησον μας», τους χαρίζει αυτό που ζητούν. Αυτή την προσευχή πρέπει να λέμε κι εμείς, για να μας θεραπεύσει ο Χριστός από την δική μας  «λέπρα» δηλαδή την αμαρτία. Τι σημαίνει όμως η προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με»; Η προσευχή του Ιησού, η οποία από κάποιους πατέρες της Εκκλησίας ονομάζεται επίσης και καρδιακή προσευχή ή απλώς Ευχή, είναι μία σύντομη προσευχή, που συχνά λέγεται επαναλαμβανόμενα. Με την λέξη «Κύριε»,  ομολογούμε τον Χριστό για Θεό, όταν τον λέμε «Ιησού»,  ομολογούμε την ενανθρώπηση του. Γεννημένος δηλαδή άνθρωπος  δεν παύει να είναι άνθρωπος και Θεός, δηλαδή θεάνθρωπος και αυτό το εκφράζει η τρίτη λέξη «Χριστέ», που όπως μας λέει ο απόστολος Παύλος, ο Κύριος μας Ιησούς, χρίστηκε από τον Θεό Πατέρα με Άγιο Πνεύμα στη βάπτιση του και γι΄αυτό λέγεται Χριστός. (Πράξεις Ι-38). Λέγοντας στο τέλος της ευχής «Ελέησον με», ομολογούμε την ανάγκη μας για βοήθεια. Ας λέμε πάντα την προσευχή αυτή όπου και αν βρισκόμαστε.

 Οι λεπροί αυτοί, έχοντας εμπιστοσύνη σε αυτό που τους λέει ο Χριστός, ξεκινούν να πάνε στους ιερείς και στο δρόμο, γίνεται το θαύμα και βλέπουν ότι έχουν καθαριστεί από τη λέπρα. Αντί βλέποντας το θαύμα να επιστρέψουν πίσω να ευχαριστήσουν τον Χριστό, συνεχίζουν την πορεία τους για να πάνε στους ιερείς του Νόμου για να πιστοποιήσουν τη θεραπεία τους και να επιστρέψουν ξανά πίσω στους δικούς τους. Μόνο ένας από τους δέκα γυρίζει πίσω και έρχεται στον Χριστό, για να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη του. Βλέποντας ο Χριστός μόνο έναν να έρχεται του λέει: «Δεν θεραπεύτηκαν και οι δέκα, οι άλλοι εννέα που είναι; Κανένας τους δεν βρέθηκε να γυρίσει να δοξάσει τον Θεό παρά μόνο τούτος εδώ ο αλλοεθνής;». Ο άνθρωπος αυτός δεν ανήκει στους Ιουδαίους αλλά στους Εθνικούς και συγκεκριμένα είναι Σαμαρείτης.

Ο Σαμαρείτης δείχνει ευγνωμοσύνη σε αυτόν που τον κάνει καλά. Ο Χριστός του λέει «Σήκω και πήγαινε στο καλό, η πίστη σου σε έσωσε» και με αυτή την υπόδειξη του Χριστού ο άνθρωπος αυτός φεύγει από εκεί, έχοντας κερδίσει την σωτηρία όχι μόνο του σώματος αλλά και της ψυχής, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους εννέα λεπρούς που κερδίζουν μόνο τη θεραπεία του σώματος τους.  Μήπως όμως κι εμείς  φερόμαστε με παρόμοιο τρόπο; Ο ήλιος, ο αέρας, το νερό, η ζωή, η βλάστηση, όλη η Κτίση, δεν είναι ευλογία Θεού; Οι διανοητικές και ψυχικές μας ικανότητες, η αγάπη, το αυτεξούσιο, η κοινωνικότητα,  δεν είναι ευλογία Θεού; Εδώ λοιπόν γεννιέται ένα ερώτημα: Πώς χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα αγαθά και τις δωρεές του Θεού; Πίστη,  δείχνουν και οι δέκα λεπροί της περικοπής , ευγνωμοσύνη όμως δείχνει μόνο ο ένας. Μήπως είμαστε κι εμείς στους εννέα; Αν κοιτάξουμε μέσα μας και  ρωτήσουμε τον εαυτό μας, μήπως έχουμε ευεργετηθεί εκατομμύρια φορές από τον Θεό και δεν τον έχουμε ευχαριστήσει, ούτε μια; Συνήθως θυμόμαστε να προσευχηθούμε στον Θεό, σε δυσκολίες και θλίψεις. Ας του λέμε ένα ευχαριστώ κάθε πρωί που μας άνοιξε τα μάτια να δούμε το φώς, ας θυμηθούμε αυτούς που λυπήσαμε, αυτούς που μας μισούν, αυτούς που περνούν δυσκολίες, αυτούς που είναι άρρωστοι και μετά με πίστη να προσευχηθούμε για τα αιτήματα μας.

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»