ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - Η ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΗ

 

Κατά Ματθαίο  Α΄ 1-25

Νοελληνική Απόδοση

Γενεαλογικός κατάλογος του Ιησού Χριστού απογόνου του Δαβίδ, ο οποίος ήταν απόγονος του Αβραάμ. Ο Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, ο Ισαάκ εγέννησε τον Ιακώβ, ο Ιακώβ εγέννησε τον Ιούδα και τους αδερφούς του. Ο Ιούδας εγέννησε τον Φαρές και τον Ζαρά με τη Θάμαρ. Ο Φαρές εγέννησε τον Εσρώμ και ο Εσρώμ τον Αράμ. Ο Αράμ εγέννησε τον Αμιναδάβ, ο Αμιναδάβ τον Ναασών και ο Ναασών τον Σαλμών. Ο Σαλμών εγέννησε τον Βοόζ με τη Ραχάβ, ο Βοόζ εγέννησε τον Ωβήδ με τη Ρουθ· ο Ωβήδ εγέννησε τον Ιεσσαί κι ο Ιεσσαί γέννησε τον Δαβίδ το βασιλιά. Ο βασιλιάς Δαβίδ εγέννησε τον Σολομώντα με τη γυναίκα του Ουρία· ο Σολομών εγέννησε τον Ροβοάμ, ο Ροβοάμ τον Αβιά, ο Αβιά τον Ασά· ο Ασά εγέννησε τον Ιωσαφάτ, ο Ιωσαφάτ τον Ιωράμ, ο Ιωράμ τον Οζία· ο Οζίας εγέννησε τον Ιωάθαν, ο Ιωάθαμ τον Άχαζ, ο Άχαζ τον Εζεκία· ο Εζεκίας εγέννησε τον Μανασσή, ο Μανασσής τον Αμών, ο Αμών τον Ιωσία· ο Ιωσίας εγέννησε τον Ιεχονία και τους αδερφούς του την εποχή της αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα. Μετά την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, ο Ιεχονίας εγέννησε τον Σαλαθιήλ και ο Σαλαθιήλ το Ζοροβάβελ· ο Ζοροβάβελ εγέννησε τον Αβιούδ, ο Αβιούδ τον Ελιακίμ, ο Ελιακίμ τον Αζώρ· ο Αζώρ εγέννησε τον Σαδώκ, ο Σαδώκ τον Αχίμ και ο Αχίμ τον Ελιούδ· ο Ελιούδ εγέννησε τον Ελεάζαρ, ο Ελεάζαρ τον Ματθάν, ο Ματθάν τον Ιακώβ, και ο Ιακώβ εγέννησε τον Ιωσήφ τον άντρα της Μαρίας. Από τη Μαρία γεννήθηκε ο Ιησούς, ο λεγόμενος Χριστός. Από τον Αβραάμ ως τον Δαβίδ μεσολαβούν δεκατέσσερις γενιές· το ίδιο κι από τον Δαβίδ ως την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, καθώς κι από την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα ως το Χριστό.

Η γέννηση του Ιησού Χριστού έγινε ως εξής: Η μητέρα του, η Μαρία, αρραβωνιάστηκε με τον Ιωσήφ. Προτού όμως συνευρεθούν, έμεινε έγκυος με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Ο μνηστήρας της ο Ιωσήφ, επειδή ήταν ευσεβής και δεν ήθελε να τη διαπομπεύσει, αποφάσισε να διαλύσει τον αρραβώνα, χωρίς την επίσημη διαδικασία. Όταν όμως κατέληξε σ’ αυτή τη σκέψη, του εμφανίστηκε στον ύπνο του ένας άγγελος σταλμένος από το Θεό και του είπε: «Ιωσήφ, απόγονε του Δαβίδ, μη διστάσεις να πάρεις στο σπίτι σου τη Μαριάμ, τη γυναίκα σου, γιατί το παιδί που περιμένει προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα. Θα γεννήσει γιο, και θα του δώσεις το όνομα Ιησούς, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους». Με όλα αυτά που έγιναν, εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου, που είχε πει ο προφήτης: Να, η παρθένος θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει γιο, και θα του δώσουν το όνομα Εμμανουήλ, που σημαίνει, ο Θεός είναι μαζί μας. Όταν ξύπνησε ο Ιωσήφ, έκανε όπως τον πρόσταξε ο άγγελος του Κυρίου και πήρε στο σπίτι του τη Μαρία τη γυναίκα του. Και δεν είχε συζυγικές σχέσεις μαζί της· ωσότου γέννησε το γιό της τον πρωτότοκο και του έδωσε το όνομα Ιησούς.

 

Σχολιασμός

Το σημερινό ευαγγέλιο, διαβάζεται μια Κυριακή πριν από τα Χριστούγεννα και σε αυτό παρουσιάζεται η γενεαλογία του Χριστού κατά την ανθρώπινη του φύση, από τον Αβράαμ μέχρι τον Ιωσήφ, τον προστάτη της Παναγίας.  Όλοι οι πρόγονοι του Κυρίου δείχνουν πίστη και αγάπη στο Θεό και συμβάλλουν ώστε να πραγματοποιηθεί η γέννηση του Χριστού στον κόσμο. Η εκκλησία  τιμά και σέβεται όλα αυτά τα ιερά πρόσωπα. Είναι χαρακτηριστικό, πως όλα τα ονόματα καταλήγουν στη γενεά του Δαβίδ, απ' όπου κατάγεται η Παρθένος Μαρία και ο  Ιωσήφ. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος χωρίζει σε τρείς περιόδους, τον γενεαλογικό δέντρο του Χριστού. Η πρώτη περίοδος, από τον Αβράαμ μέχρι την βασιλεία του Δαυίδ, είναι η περίοδος των Πατριαρχών και των Κριτών, με δημοκρατικό πολίτευμα. Η δεύτερη περίοδος, από τον Δαυίδ μέχρι την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, είναι η περίοδος των βασιλέων. Η τρίτη περίοδος, από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας μέχρι τον Ιησού Χριστό, είναι η απολυταρχική περίοδος δηλαδή η δουλεία σε ξένους δικτάτορες.  Άρα, ούτε το δημοκρατικό πολίτευμα, ούτε η βασιλεία, ούτε η δικτατορία σώνει τον κόσμο, παρά μόνο ο Χριστός.

 

 Μέσα από αυτή την απαρίθμηση των προπατόρων του Χριστού, ο ευαγγελιστής Ματθαίος θέλει να μας δείξει ότι  ο Χριστός είναι υπαρκτό πρόσωπο της ιστορίας, ότι όντως είναι υιός του Δαβίδ, διότι  μέσα από τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, η σωτηρία του κόσμου προέρχεται «εκ σπέρματος Δαυίδ» και ότι η  γέννηση του Χριστού αποτελεί την κατάληξη του μακραίωνου σχεδίου του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου.  Ο Ματθαίος συνεχίζει περιγράφοντας τα γεγονότα σχετικά με την γέννηση του Χριστού.  Ο Ιωσήφ ενώ είναι μνηστευμένος με την Παναγία, αντιλαμβάνεται ότι είναι έγκυος. Αμφιβολίες τον βασανίζουν και  ενώ σκέφτεται να  διαλύσει τον αρραβώνα, άγγελος Κυρίου παρουσιάζεται και του λέει να  πάρει ως σύζυγό του την Παναγία, γιατί το αγόρι που κυοφορεί προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα, και ότι είναι εκείνος που θα σώσει τον κόσμο από την αμαρτία και γι’ αυτό θα ονομαστεί «Ιησούς» που στα εβραϊκά σημαίνει «Σωτήρας». Με την γέννηση του Χριστού, εκπληρώνεται η προφητεία  του Ησαΐα ότι παρθένος, θα κυοφορήσει και θα γεννήσει υιό, που θα του δώσουν το όνομά Εμμανουήλ, που σημαίνει: ο Θεός είναι μαζί μας.

 

ΤΟ ΠΡΟΑΙΩΝΙΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ

Πολλές φορές μας έρχονται στο νου, διάφορα ερωτήματα όπως: Γνώριζε o Θεός ότι ο άνθρωπος θα αμάρτανε; Αν το γνώριζε, γιατί τον δημιουργεί; Γιατί έπρεπε να γίνει άνθρωπος ο Θεός, για να σώσει τον άνθρωπο; Ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο από δικαιοσύνη και αγάπη. Παρακινούμενος από την δικαιοσύνη  του, φτιάχνει τον πρώτο άνθρωπο ενώ προγνωρίζει για την ανυπακοή και την πτώση του. Επίσης, από αγάπη σπεύδει ο ίδιος  να θυσιαστεί για να τον σώσει. Γι’ αυτό το ζήτημα μας πληροφορεί ο Ησαΐας  (ΣΤ΄- 5), ότι ο Χριστός τραυματίζεται, εξαιτίας των αμαρτιών μας και με τις δικές του πληγές, εμείς θεραπευόμαστε. Αυτό μας θυμίζει, το πτηνό πελεκάνο, που όταν κάποιο φίδι δαγκώσει τα μικρά του αυτοτραυματίζεται και με το αίμα του τα θεραπεύει.

 

Βλέπουμε ότι στο χωρίο από την Αποκάλυψη (ΙΓ΄- 8) ο Χριστός, φέρεται ως Αρνίο εσφαγμένο, από καταβολής κόσμου. Αυτό σημαίνει, ότι η Αγία Τριάδα πρό των αιώνων, έχει προαποφασίσει τη σάρκωση του δεύτερου προσώπου της και τη θυσία του, ώστε να λυτρώσει και να απαλλάξει τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία. Γιατί έπρεπε να σαρκωθεί ο Θεός; Δεν μπορούσε να σώσει τον άνθρωπο μόνο με την πίστη; Αν ο Θεός έσωζε τον άνθρωπο μόνο με την πίστη, δεν θα καταργείτο η αμαρτία και επομένως ο θάνατος. Έρχεται λοιπόν ο Χριστός, ως απείρως δίκαιος και παντελώς αναμάρτητος και πεθαίνει ως αμαρτωλός, σηκώνοντας τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων. Αφού λοιπόν αδικείται και πεθαίνει ο αναμάρτητος ως αμαρτωλός, ο θάνατος του νικά την αμαρτία και το θάνατο που είναι το παιδί της αμαρτίας. Αυτή είναι η μεγάλη δωρεά που μας κάνει ο Θεός.

 

Άλλος ένας λόγος για τον οποίο σαρκώνεται ο Χριστός, είναι ότι θέλει να μας δείξει το δρόμο προς τη θέωση.  Αυτό μας το αναφέρει ο Απόστολος των Χριστουγέννων  (Γαλάτας Δ΄- 4):  «ότι όταν ήρθε το πλήρωμα του Χρόνου έστειλε ο Θεός τον Υιόν του ο οποίος έγινε άνθρωπος, για να απολαύσουμε την υιοθεσία του». Πως λοιπόν θα γίνει η δική μας θέωση; Με το να ενωθεί η ανθρώπινη φύση μας με την θεία.  Που θα  γίνει;  Στην εκκλησία. Με την χάρη των μυστηρίων και με τον συνεχή αγώνα μας, καθαρίζεται η φύση μας από τις αμαρτίες και ενώνεται με την θεία φύση, όπως μας λένε οι πατέρες της εκκλησίας. Άρα, ο Θεός γίνεται άνθρωπος, για να μας κάνει  θεούς κατά χάρη. Να μην ξεχνάμε αυτόν τον υψηλό προορισμό μας για τον οποίο είμαστε πλασμένοι και που επιτυγχάνεται μέσα στην εκκλησία.

 

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»