Ι΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ (ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑΣ) - ΑΣ ΑΝΥΨΩΘΟΥΜΕ

 

Κατά Λουκά  ΙΓ΄ 10-17

Νοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, ένα Σάββατο δίδασκε ο Ιησούς σε μια συναγωγή. Εκεί βρισκόταν και μια γυναίκα, δεκαοχτώ χρόνια άρρωστη από δαιμονικό πνεύμα. Ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε καθόλου να ισιώσει το σώμα της. Όταν την είδε ο Ιησούς, τη φώναξε και της είπε: «Γυναίκα, απαλλάσσεσαι από την αρρώστια σου». Έβαλε πάνω της τα χέρια του κι αμέσως εκείνη ορθώθηκε και δόξαζε το Θεό. Ο αρχισυνάγωγος όμως, αγανακτισμένος που ο Ιησούς έκανε τη θεραπεία το Σάββατο, γύρισε στο πλήθος και είπε: «Υπάρχουν έξι μέρες που επιτρέπεται να εργάζεται κανείς· μέσα σ’ αυτές, λοιπόν, να έρχεστε και να θεραπεύεστε, και όχι το Σάββατο». Ο Κύριος του απάντησε: «Υποκριτή! Ο καθένας σας δε λύνει το βόδι του ή το γαϊδούρι του από το παχνί το Σάββατο και πάει να το ποτίσει; Κι αυτή, που είναι απόγονος του Αβραάμ, και ο σατανάς την είχε δεμένη δεκαοχτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί απ’ αυτά τα δεσμά το Σάββατο;» Με τα λόγια του αυτά ντροπιάζονταν όλοι οι αντίπαλοί του κι ο κόσμος χαιρόταν για όλα τα θαυμαστά που έκανε ο Ιησούς.

Σχολιασμός

             O Χριστός ένα Σάββατο, διδάσκοντας στη συναγωγή, στον ιερό χώρο των Εβραίων,  συναντά μια άρρωστη και κουρασμένη  γυναίκα, που για δεκαοκτώ χρόνια είναι «συγκύπτουσα», δηλαδή κυρτωμένη, χωρίς να μπορεί καθόλου να ισιώσει το σώμα της, σε σημείο που να μη μπορεί να σηκώσει καθόλου το κεφάλι της εξαιτίας ενός  δαιμονικού πνεύματος. Παρόλη όμως την κατάσταση της υγείας της, βρίσκεται στη συναγωγή, για τη λατρεία του Θεού και τη μελέτη του νόμου.  Βλέποντάς την ο Χριστός, την φωνάζει κοντά του, την ακουμπά και της λέει: «Γυναίκα, είσαι ελεύθερη από την αρρώστιά σου». Εκείνη, αμέσως  θεραπεύεται, σηκώνεται όρθια και δοξάζει το Θεό.

Ο αρχισυνάγωγος, σκανδαλίζεται από την «παραβίαση» της αργίας του Σαββάτου λέγοντας: «Υπάρχουν έξι μέρες που είναι για εργασία, μέσα σ’ αυτές να έρχεστε να θεραπεύεστε και όχι το Σάββατο». Έτσι στρέφεται άμεσα κατά του πλήθους, λέγοντας τους να πηγαίνουν τις υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας για να θεραπεύονται και στρέφεται έμμεσα κατά του Ιησού, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για τη θεραπεία και κατ’ επέκταση της κατάλυσης της αργίας του Σαββάτου. Ο Κύριος του απαντά ότι είναι υποκριτής. Και συνεχίζει λέγοντάς του, ότι οι άνθρωποι που έχουν ζώα τα λύνουν για να τα ποτίσουν το Σάββατο, αυτή που είναι απόγονος του Αβραάμ και είναι δεμένη από το Σατανά επί δεκαοκτώ χρόνια δεν πρέπει να ελευθερωθεί την ημέρα του Σάββατου;  Ο Χριστός με αυτή του την αναφορά θέλει να τονίσει, ότι ο νόμος δεν μπορεί να φθάνει σε παράλογα επίπεδα, ώστε να απαγορεύει στους ανθρώπους και στα ζώα την κάλυψη των φυσικών τους αναγκών.

 Από τη μια μεριά, η ασθενής γυναίκα, είναι παράδειγμα προς μίμηση και από την άλλη, ο  αρχισυνάγωγος, προς αποφυγή. Γιατί όμως ο Κύριος θεραπεύει τη γυναίκα αυτή χωρίς η ίδια να ζητήσει τη θεραπεία της; Η συγκύπτουσα  είναι παράδειγμα πίστης, διότι ενώ βασανίζεται τόσα χρόνια από την  ασθένεια της, δεν χάνει την υπομονή της πηγαίνοντας στη συναγωγή για να ακούσει τον θείο λόγο. Για εκείνη, πάνω από όλα είναι η ωφέλεια της ψυχής της και γι’ αυτό ο Κύριος της χαρίζει και την υγεία του σώματος της. Όταν λοιπόν φροντίζουμε πρώτα από όλα την ψυχή μας, ο Χριστός  μας ανακουφίζει στις δυσκολίες και  μας χαρίζει ό,τι υλικό αγαθό έχουμε ανάγκη και πολλά παραπάνω από αυτά που ζητάμε.  Ο αρχισυνάγωγος, ακόμα κι αν έχει γνώσεις και θέση εξουσίας, λόγω της ζήλειας του, όχι μόνον δεν μπορεί να δει την αλήθεια, αλλά παραβλέπει και το θαύμα που γίνεται μπροστά στα μάτια του, χάνοντας την ευκαιρία να γνωρίσει τον Χριστό. Κύριο μέλημα του είναι  μόνο να διαφυλάξει το γράμμα του νόμου.

Ο Θεός, δημιουργεί τον άνθρωπο «όρθιο», με σκοπό να πετύχει το κατ’ εικόνα και καθ΄ομοίωση. Η πτώση όμως των πρωτοπλάστων,  τον συντρίβει και κάνει «συγκύπτουσα» την ανθρώπινη φύση. Έρχεται όμως ο Χριστός και ανορθώνει τον πεσμένο άνθρωπο με την σταυρική του θυσία και την ανάσταση του. Στο σημερινό ευαγγέλιο, μπορεί κανείς να δει την πτώση και την ανόρθωση μας.  Ο Χριστός μας δίνει την δυνατότητα να ανυψωθούμε, αρκεί να θέλουμε να καταβάλουμε κόπο και αγώνα όπως η άρρωστη γυναίκα που πηγαίνει στη συναγωγή. Ποια είναι η συναγωγή για εμάς; Η εκκλησία. Στην εκκλησία μπορούμε να θεραπεύσουμε  τις ψυχές μας, μέσω των μυστηρίων που μας δίνουν την χάρη του Θεού.   

Το θαύμα αυτό, όπως και όλα τα θαύματα που τελεί ο Χριστός, φανερώνει το σκοπό για τον οποίο έρχεται στη γη, που δεν είναι άλλος από το να μας προσφέρει την ελευθερία από τα ψυχικά και σωματικά μας δεσμά. Ας προσπαθήσουμε να αγωνιστούμε σωστά, βγάζοντας από τη ζωή μας τον τύπο και συνειδητοποιώντας το πραγματικό νόημα των εντολών που μας διδάσκει ο Χριστός, χωρίς να ξεχνάμε τη μεγαλύτερη από αυτές που είναι η αγάπη προς τον πλησίον.

(Ιστορία)

Τα ίχνη του Χριστού

Μια νύχτα κάποιος άνθρωπος είδε ένα όνειρο: ονειρεύτηκε πως περπατούσε στην ακρογιαλιά μαζί με τον Θεό! Στον ουρανό άστραψαν σκηνές από τη ζωή του.

Σε κάθε σκηνή έβλεπε δυο ζευγάρια πατημασιές πάνω στην άμμο. Το ένα ανήκε σ΄ αυτόν και το άλλο στον Θεό. Όταν και η τελευταία σκηνή της ζωής του έλαμψε μπροστά του, κοίταξε πίσω τις πατημασιές στην άμμο.

Παρατήρησε πως πολλές φορές στο δρόμο της ζωής του υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές. Παρατήρησε ακόμη πως αυτό συνέβαινε στις πιο δύσκολες και θλιμμένες στιγμές του! Τι, λοιπόν; Ο Θεός τότε τον άφηνε μόνο;

Αυτό πραγματικά τον πείραξε και ρώτησε τον Θεό:
-Κύριε, όταν αποφάσισα να σε ακολουθήσω είπες πως θα βαδίζαμε μαζί αυτόν τον δρόμο. Αλλά παρατήρησα πως στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου, υπάρχει μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές πάνω στην άμμο. Δεν καταλαβαίνω. Γιατί όταν σε χρειαζόμουν τόσο πολύ, εσύ με άφηνες;

Και ο Θεός του απάντησε:
-Ακριβό μου παιδί, σε αγαπώ και δεν σε άφησα ποτέ. Και στις πιο δύσκολες στιγμές, ήμουν πάντα εκεί, δίπλα σου. Στις ώρες της δοκιμασίας και του πόνου, που βλέπεις μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές, τα δικά μου ίχνη είναι, γιατί σε κρατούσα στην αγκαλιά μου!

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»