Γ΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ- Η ΗΤΤΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

 

Κατά Λουκά Ζ΄11-16

Νοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, πήγε ο Ιησούς σε μια πόλη που λεγόταν Ναΐν. Μαζί του ήταν αρκετοί μαθητές του και πολύ πλήθος. Την ώρα που πλησίαζαν στην πύλη της πόλης, έβγαζαν έναν νεκρό, τον μονάκριβο γιο μιας μάνας, που μάλιστα ήταν χήρα. Κόσμος πολύς από την πόλη τη συνόδευε. Όταν είδε τη χήρα ο Κύριος, τη σπλαχνίστηκε και της είπε: «Μην κλαίς». Έπειτα προχώρησε, ακούμπησε τη σορό, και αφού στο μεταξύ αυτοί που βαστούσαν το φέρετρο σταμάτησαν, είπε: «Νεαρέ, σε διατάζω να σηκωθείς». Ο νεκρός ανακάθισε κι άρχισε να μιλάει. Ο Ιησούς τότε τον παρέδωσε στη μητέρα του. Όλους τους κυρίεψε δέος και δόξαζαν τον Θεό: «Μεγάλος προφήτης», έλεγαν, «εμφανίστηκε ανάμεσα μας!» και: «Ο Θεός ήρθε να σώσει τον λαό του!». 

Σχολιασμός

Στο σημερινό ευαγγέλιο, γίνεται αναφορά της ανάστασης του γιού μιας χήρας, στην πόλη της Ναΐν. Ο Ιησούς φεύγοντας από την πόλη της Καπερναούμ, έχοντας θεραπεύσει τον γιο του εκατοντάρχου, πηγαίνει μαζί με τους μαθητές του και κόσμο που τον ακολουθεί, στην πόλη της Ναΐν. Πλησιάζοντας στην είσοδο της πόλης, συναντούν μια νεκρική πομπή που συνοδεύει ένα νεαρό παιδί, στην τελευταία του κατοικία. Ο νεαρός αυτός  είναι το μοναχοπαίδι  μιας μάνας, η οποία είναι χήρα.  Ο Χριστός βλέποντας τον πόνο της, λυπάται και της λέει: «Μην κλαίς» και αφού ακουμπά τη σορό του παιδιού της, απευθύνεται σε αυτόν λέγοντας: «Νεαρέ σε διατάζω να σηκωθείς». Αμέσως, ο νεκρός σηκώνεται και αρχίζει να μιλάει. Ο Κύριος τον παραδίδει στη μητέρα του και όσοι  παραβρίσκονται  σε αυτό το θαύμα, δοξάζουν τον Θεό, λέγοντας ότι εμφανίστηκε μεγάλος προφήτης ανάμεσα τους και ότι ο Θεός ήρθε να σώσει το λαό του.

Μέσα από τα θαύματα του Χριστού, αποκαλύπτεται η θεότητα του αλλά και η εξουσία του σε όλη την κτίση, ακόμα και στον θάνατο. Ο Χριστός στη διάρκεια της δημόσιας ζωής του, επιτελεί τρία θαύματα που αφορούν ανάσταση νεκρών: Το γιό της χήρας στη Ναΐν, την κόρη του  Ιαείρου, και τον φίλο του, τον Λάζαρο. Ένα σημαντικό πράγμα που φαίνεται και στις τρείς αναστάσεις νεκρών που κάνει ο Κύριος, είναι η δύναμη και η εξουσία του, κατά του θανάτου. Αυτό μας φανερώνει, ότι είναι ο υιός του Θεού, ο οποίος ήρθε στον κόσμο για να σώσει τον άνθρωπο.

 Μέσα από το σημερινό ευαγγέλιο, μπορούμε να δούμε τη διάσταση που έχει ο θάνατος και κατ’ επέκταση ο πόνος, ο οποίος προκαλείται μέσα από αυτόν. Η φιλοσοφία θεωρεί τον θάνατο σαν φυσικό συμβάν και γι’ αυτό λέει, ότι πρέπει να εξοικειωνόμαστε με την ιδέα του.  Σύμφωνα με την διδασκαλία της εκκλησίας μας, ο θάνατος είναι ένα αφύσικο γεγονός. Δεν πλαστήκαμε από το Θεό για τον θάνατο αλλά για την αθανασία.  Ο θάνατος προέρχεται από την αμαρτία, και ο Θεός προειδοποιεί τους πρωτόπλαστους  λέγοντας: «Αν φάτε από αυτό το δέντρο, θα πεθάνετε» (Γένεση Β΄-17). Εκείνοι παραβαίνουν την εντολή αυτή, ακούγοντας το διάβολο που έχει μορφή φιδιού που τους λέει: « Μην ακούτε το Θεό, δεν θα πεθάνετε» (Γένεση Γ΄-4).

 Η ανυπακοή των πρωτοπλάστων έχει ως συνέπεια, την απομάκρυνση του Θεού από τη ζωή τους. Ο Θεός τους στερεί τον Παράδεισο. Ο άνθρωπος πεθαίνει πνευματικά και έρχεται στην ψυχή του η ροπή προς το κακό, και στο σώμα του ο πόνος, ο κόπος, η θλίψη και ο θάνατος. Από τον πνευματικό θάνατο, επίγειο και αιώνιο, έρχεται ο Χριστός να μας λυτρώσει.  Ο Χριστός κάνοντας το μεγαλύτερο από όλα τα θαύματα του, ανασταίνεται και μας ελευθερώνει από τον θάνατο, χαρίζοντας μας αιώνια ζωή.

Το σημερινό ευαγγέλιο, μιλά για την ήττα του θανάτου. Ο Χριστός ανασταίνει τον γιό της χήρας και το θαύμα αυτό, είναι προμήνυμα της ήττας του θανάτου. Ο Χριστός κατατροπώνει τον θάνατο με τη δική του ανάσταση και αυτό μας δίνει ελπίδα για την δική μας  ανάσταση. Όταν κάποιος πεθαίνει, η ψυχή χωρίζεται από το σώμα. Ενώ το σώμα νεκρώνεται και διαλύεται μέσα στον τάφο, η ψυχή ζει και περιμένει, την ανάσταση των νεκρών, δηλαδή την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού. Τότε το σώμα θα αναστηθεί μεταμορφωμένο και ανακαινισμένο για να ενωθεί με την αθάνατη ψυχή και να ζήσει ο άνθρωπος αιώνια.

Το δράμα που περνά η γυναίκα του ευαγγελίου, το καταλαβαίνουν όλοι οι άνθρωποι που χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα και κυρίως οι μάνες που χάνουν τα παιδιά τους. Υπάρχει λόγος απελπισίας από τον άνθρωπο που πιστεύει στο Θεό; Όχι, διότι ο θάνατος είναι νικημένος εχθρός. Μια μέρα όλοι θα αναστηθούμε όπως αναστήθηκε, ο γιός της χήρας της  Ναΐν. Επομένως, οι νεκροί δεν χάνονται, αλλά ζουν με τον Θεό και προσδοκούν «ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», όπως λέμε στο Σύμβολο της Πίστεως.

Ο άνθρωπος που είναι μακριά από τον Θεό, απελπισμένος από τις δυσκολίες της ζωής, προσπαθεί να βρει καταφύγιο, είτε στα χρήματα, είτε στην εξουσία, είτε στις  ηδονές  νομίζοντας ότι αυτό είναι ευτυχία. Όλοι όμως αυτοί  οι δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά.  Κάθε άνθρωπος είναι θνητός και κάποια μέρα θα πεθάνει. Όλοι είμαστε περαστικοί, από αυτή τη ζωή και γι’ αυτό και οι πατέρες της εκκλησίας αναφέρουν, ότι πρέπει να έχουμε «μέριμνα θανάτου». Να ζούμε δηλαδή κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, όπως έκαναν οι άγιοι, προσπαθώντας να αποφεύγουμε αμαρτήματα, αγαπώντας και βοηθώντας τον συνάνθρωπο μας και υπερνικώντας το εγώ μας.

 Είναι δύσκολο να αποφύγουμε τον πόνο και τον θάνατο στη ζωή μας.  Κάποια στιγμή όλοι θα βρεθούμε αντιμέτωποι μ’ αυτά.  Ο αναστημένος Χριστός, αποτελεί ελπίδα στη ζωή μας και μας οδηγεί στην υπέρβαση του θανάτου. Μέσα στην εκκλησία δεν υπάρχουν νεκροί. Ας μην στενοχωριόμαστε για τους αγαπημένους μας που έχουν φύγει και βρίσκονται κοντά στον Κύριο. Σημασία έχει να αγωνιζόμαστε και να ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, εναποθέτοντας την ζωή μας στα χέρια του, μέχρι την ημέρα της κοινής μας ανάστασης.

«Δεν θέλω, αδελφοί μου, να αγνοείτε όσα έχουν σχέ­ση με εκείνους που έχουν κοιμηθεί, για να μη λυπάσθε, όπως όλοι οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα. Γιατί, αν πι­στεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, εκείνους που έχουν κοιμηθεί, όντας ενωμένοι μαζί του με την πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει κοντά Του» (Παύλος-Α’ Θεσσαλονικείς Δ΄, 13).

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»