Ε΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ- Ο ΑΤΟΜΙΣΜΟΣ
Κατά Λουκά ΙΣΤ΄19-31
Νοελληνική Απόδοση
Είπε ο Κύριος: Κάποιος άνθρωπος ήταν πλούσιος, φορούσε πολυτελή ρούχα και το τραπέζι του κάθε μέρα ήταν λαμπρό. Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές, και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλειφαν τις πληγές. Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν.
Στον άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του τον Λάζαρο. Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: «πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δάχτυλού του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά». Ο Αβραάμ όμως του απάντησε: «παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα λοιπόν αυτός χαίρεται εδώ, κι εσύ υποφέρεις. Κι εκτός απ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από ‘δώ σ’ εσάς να μην μπορούν∙ ούτε οι από εκεί να περάσουν σ’ εμάς».
Είπε πάλι ο πλούσιος: «τότε σε παρακαλώ, πατέρα, στείλε τον στο σπίτι του πατέρα μου, να προειδοποιήσει τους πέντε αδερφούς μου, ώστε να μην έρθουν κι εκείνοι σ’ αυτόν εδώ τον τόπο των βασάνων. Ο Αβραάμ του λέει: «έχουν τα λόγια του Μωυσή και των προφητών· ας υπακούσουν σ’ αυτά». «Όχι, πατέρα μου Αβραάμ», του λέει εκείνος, «δεν αρκεί∙ αλλά αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν». Του λέει τότε ο Αβραάμ: «αν δεν υπακούνε στα λόγια του Μωυσή και των προφητών, ακόμη κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς, δεν πρόκειται να πεισθούν».
Σχολιασμός
Το σημερινό ευαγγέλιο, έχει ως επίκεντρο, δύο ανθρώπους: ένα πλούσιο και ένα φτωχό, τον Λάζαρο. Ο πλούσιος ζει σε μεγάλη πολυτέλεια, απολαμβάνοντας υλικά αγαθά. Δίπλα στην πόρτα του σπιτιού του, ο φτωχός Λάζαρος, είναι ξαπλωμένος και το σώμα του είναι γεμάτο απο πληγές, που τις γλείφουν τα σκυλιά. Προσπαθεί να χορτάσει την πείνα του, με τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του πλουσίου. Ενώ, ο πλούσιος βλέπει καθημερινά τον αξιολύπητο αυτόν άνθρωπο, παραμένει ασυγκίνητος και δεν κάνει τίποτα για να τον βοηθήσει. Πεθαίνοντας, οι δρόμοι τους χωρίζουν. Τον φτωχό οι άγγελοι, τον οδηγούν στους κόλπους του Αβραάμ, δηλαδή στη βασιλεία του Θεού, ενώ ο πλούσιος, οδηγείται στον Άδη (τόπος συγκέντρωσης ψυχών) όπου υποφέρει πολύ.
Ακολουθεί ένας διάλογος, ανάμεσα στον πλούσιο και στον Αβραάμ που είναι το σύμβολο του Παραδείσου. Ο πλούσιος φωνάζει τον Αβραάμ και του ζητάει να στείλει τον Λάζαρο να του δροσίσει τη γλώσσα με νερό, γιατί καίγεται από τη φωτιά. Ο Αβραάμ, του απαντά ότι τα πράγματα άλλαξαν και εφόσον απόλαυσε στη ζωή του όλα τα αγαθά ενώ ο Λάζαρος υπέφερε δεινά, τώρα πια υπάρχει ένα χάσμα που τους χωρίζει. Μέσα στην αγωνία του, ο πλούσιος θυμάται τα αδέλφια του, που είναι στη γη και πιστεύει πως, αν πάει κάποιος από τους νεκρούς να τους μιλήσει, θα μετανοήσουν και δε θα βρεθούν στην ίδια θέση μ’ αυτόν. Όμως, ο Αβραάμ απαντά ότι έχουν τον Μωυσή και τους Προφήτες και ότι ακόμα και αν αναστηθεί κάποιος νεκρός, δεν πρόκειται να πιστέψουν.
Οι ερμηνευτές λένε, ότι ο Χριστός χρησιμοποιεί παραβολικό λόγο, για να θυμίσει στους ακροατές του μια γνωστή ιστορία: δηλαδή τα πρόσωπα είναι υπαρκτά και ο Κύριος χρησιμοποιεί το όνομα του Λαζάρου, για να τους το θυμίσει. Η διαφορά είναι, ότι ενώ οι ακροατές ξέρουν τι γίνεται στη ζωή του πλούσιου και του Λάζαρου μέχρι την στιγμή που πεθαίνουν, κανείς τους δεν γνωρίζει τι γίνεται μετά το θάνατο τους, παρά μόνο ο Χριστός. Ο πλούσιος της παραβολής, ταυτίζεται με πολλούς πλούσιους όλων των εποχών. Χάνει την επαφή του με τον Θεό και το μόνο που τον ενδιαφέρει, είναι να φάει καλά, να διασκεδάσει, να ντυθεί και να ζήσει με πολυτέλεια, δίνοντας σημασία μόνο στα υλικά αγαθά. Χάνοντας την επαφή του με τον Θεό, χάνει και την επαφή του με τον άνθρωπο, αλλά και με το «αύριο». Ο πλούσιος ενδιαφέρεται μόνο για το «σήμερα» ξεχνώντας ότι ο άνθρωπος, είναι πλασμένος για την αιωνιότητα.
Βλέποντας τον Λάζαρο, μας έρχονται στο μυαλό οι Λάζαροι της εποχής μας και αναρωτιόμαστε: Γιατί, κανείς δεν νοιάστηκε γι΄ αυτόν; Ο Θεός τον ξέχασε; Όχι, ο Θεός δεν τον ξέχασε και ποτέ δεν ξεχνάει κανέναν. Ο Χριστός λέει στο ευαγγέλιο: «Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, πρέπει να χάσει τη ζωή του και όποιος χάσει τη ζωή του για μένα και το ευαγγέλιο μου θα σώσει την ψυχή του». Τί θέλει να πει ο Χριστός; τί θα πει χάνω τη ζωή μου; Χάνω τη ζωή μου για τον Χριστό, σημαίνει ότι υπομένω τις δοκιμασίες της ζωή,ς με πίστη στο Θεό. Αυτό κάνει και ο Λάζαρος. Ενώ, στερείται τα πάντα, δε βαρυγκωμά εναντίον του Θεού.
Η ζωή που ζούμε είναι μικρή, μπροστά στην αιωνιότητα. Το σημερινό ευαγγέλιο είναι «φωτογραφία» πολλών σημερινών ανθρώπων που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και την οικογένεια τους, ενώ γύρω τους υπάρχει μεγάλη δυστυχία. Ο ατομισμός είναι ένα φαινόμενο της εποχής μας. Η επιδίωξη των υλικών αγαθών έχει γίνει αυτοσκοπός, έχοντας ξεχάσει τους συνάνθρωπους μας, που υποφέρουν. Στην αιώνια ζωή, δεν έχει νόημα ο πλούτος, η φήμη, οι ηδονές και η εξουσία. Όλα αυτά, ο θάνατος, που συχνά έρχεται ξαφνικά, τα εξαφανίζει. Όλοι μας σαν μέλη της εκκλησίας είμαστε αδέλφια και όχι ξένοι. Δεν επιτρέπεται, να ζούμε αδιάφορα ο ένας για τον άλλον. Μήπως στα πόδια μας, ο Θεός έχει ρίξει κανέναν Λάζαρο και εμείς τον προσπερνάμε; Ας προσευχηθούμε, ο Θεός να μας ανοίξει τα πνευματικά μας μάτια για να «δούμε» όλα αυτά που δεν «βλέπουμε».
«Ξέρετε ποιοί έχουν στην πραγματικότητα την κυριότητα του πλούτου; Όσοι περιφρονούν τη χρήση του και περιγελούν τις απολαύσεις. Όσοι σκορπάνε τα λεφτά τους και τα μοιράζουν στους φτωχούς, κάνουν καλή χρήση τους και φεύγουν απ’ αυτόν τον κόσμο αληθινά πλούσιοι, πλούσιοι σε καλά έργα και αγάπη και χάρη Θεού.»
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα
για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου