ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ- Η ΠΙΣΤΗ

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Θ΄27 - 35

Νοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, όταν προχώρησε ο Ιησούς τον ακολούθησαν δύο τυφλοί, που φώναζαν κι έλεγαν: «Σπλαχνίσου μας, Υιέ του Δαβίδ!» Κι όταν έφτασε στο σπίτι, πήγαν κοντά του οι τυφλοί, και ο Ιησούς τους λέει: «Πιστεύετε πως μπορώ να το κάνω αυτό;» Του λένε: «Ναι, Κύριε». Τότε άγγιξε τα μάτια τους και είπε: «Όπως το πιστεύετε να σας γίνει». Κι ανοίχτηκαν τα μάτια τους. Τότε ο Ιησούς τους πρόσταξε λέγοντας: «Προσέξτε να μην το μάθει κανένας». Αυτοί όμως, μόλις βγήκαν έξω, διέδωσαν τη φήμη του σ΄ όλη την περιοχή εκείνη.

Ενώ έβγαιναν έξω οι δύο τυφλοί, του έφεραν έναν κωφάλαλο δαιμονισμένο. Μόλις έδιωξε το δαιμόνιο, μίλησε ο κωφάλαλος. Κι ο κόσμος θαύμασε και είπε: «Ποτέ ως τώρα δεν είδαν οι Ισραηλίτες τέτοια πράγματα!» Οι Φαρισαίοι όμως έλεγαν: «Με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμόνων διώχνει τα δαιμόνια». Ο Ιησούς περιόδευε σ΄ όλες τις πόλεις και στα χωριά, δίδασκε στις συναγωγές τους, κήρυττε το χαρμόσυνο μήνυμα για τον ερχομό της βασιλείας του Θεού και γιάτρευε κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία στο λαό.

Σχολιασμός

Δύο θαύματα του Χριστού περιγράφει το ευαγγέλιο: της θεραπείας δύο τυφλών και ενός δαιμονισμένου. Τα θαύματα αποτελούσαν και  αποτελούν μία πρόκληση, είτε θετική είτε αρνητική, σε όλες τις εποχές. Στις διηγήσεις των ευαγγελίων παρατηρούμε ότι όλες σχεδόν οι θεραπείες που κάνει ο Χριστός, συνδέονται με την πίστη. Δε γίνονται τα θαύματα για εντυπωσιασμό, ούτε για τη διαφήμιση του Θεού, ούτε για να προκληθεί φόβος και αναγκαστική επιβολή του στους ανθρώπους.

Μόλις ο Χριστός φεύγει από το σπίτι του Ιαείρου, ενώ έχει αναστήσει  την κόρη του,  δύο τυφλοί τον ακολουθούν, φωνάζοντας δυνατά, «ελέησον ημάς υιέ Δαυίδ». Γιατί οι τυφλοί αποκαλούν τον Χριστό, «Υιό του Δαυίδ»; Στο Ισραήλ ο τίτλος αυτός  είναι  τιμητικός γιατί ο βασιλιάς Δαβίδ αποτελεί το πρότυπο για όλους τούς βασιλιάδες και όπως κάθε δίκαιος άνθρωπος ονομάζεται «τέκνο τού Αβραάμ», έτσι και κάθε δίκαιος ηγέτης ονομάζεται «υιός τού Δαβίδ». Οι δύο τυφλοί στερημένοι από την βασική αίσθηση της όρασης  δεν απελπίζονται, αντιθέτως επιμένουν και ακολουθούν από κοντά τον Χριστό.  Όταν φτάνουν στο σπίτι που μένει ο Χριστός, τους ρωτάει αν πιστεύουν ότι μπορεί να τους θεραπεύσει. Αυτοί του απαντούν: «Ναι, Κύριε». Ο Χριστός, ακουμπά τα μάτια τους και λέει: «ας γίνει σύμφωνα με την πίστη σας», και τους δίνει το φως τους. Κατά τον ιερό Χρυσόστομο, ενεργεί έτσι, για να  τονίσει την αξία της πίστης. Κι ενώ τους προστάζει να μην πουν σε κανένα τίποτα, αυτοί μόλις βγαίνουν από το σπίτι, γνωστοποιούν το θαύμα σ’ όλη την περιοχή.

Την ίδια στιγμή, κάποιοι άλλοι φέρνουν μπροστά στον Χριστό ένα κωφάλαλο δαιμονισμένο. Μόλις ο Κύριος διώχνει το δαιμόνιο, αμέσως μιλά ο  εκείνος ο άνθρωπος, ενώ ο κόσμος λέει: «τέτοια θαύματα ποτέ δεν έχουν γίνει στο Ισραήλ». Οι Φαρισαίοι πάλι αντιδρούν και αμφισβητούν την ενέργεια του Θεού στο πρόσωπο του Χριστού και υποστηρίζουν ότι βγάζει τα δαιμόνια με την ενέργεια του διαβόλου. Αυτό είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Ωστόσο ο Χριστός, συνεχίζει να περιοδεύει σε πόλεις και χωριά, κηρύσσοντας και θεραπεύοντας  κάθε ασθένεια του λαού.

Ο Χριστός κάνει δύο θαύματα: Θεραπεύει δυο τυφλούς, που αποκτούν αμέσως το φως τους και έναν κωφάλαλο, του οποίου η κώφωση είναι συνέπεια δαιμονικής κατάστασης και όχι μιας σωματικής ασθένειας. Τη σημασία της πίστης τονίζει ο Χριστός, θέλοντας να δείξει σε όλους ότι για να πραγματοποιηθεί ένα θαύμα, χρειάζεται πίστη. Στον άνθρωπο υπάρχει πίστη και γνώση. Ενώ με το μυαλό μας γνωρίζουμε πράγματα, η πίστη  εντοπίζει τα ακατάληπτα και  τα ουράνια που δεν είναι  τίποτα άλλο παρά η υπέρβαση του ορθολογισμού.  

Τι είναι πίστη, μας λέει ο απόστολος Παύλος (Προς Εβραίους ΙΑ-1) «Εστί δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων».  Πίστη είναι η βεβαιότητα για τα πράγματα που δεν μπορούμε  να δούμε με τα μάτια του σώματος μας, και χάρη σε αυτήν τα βλέπουμε και βεβαιωνόμαστε ότι είναι υπαρκτά. Έτσι και τον Θεό δεν τον βλέπουμε με τα μάτια του σώματος, αλλά η πίστη μας βεβαιώνει ότι όντως υπάρχει. Μία πίστη που ο ίδιος ο Θεός αποκαλύπτει στους ανθρώπους. Αρχικά ο Θεός μας αποκαλύπτεται μέσω των προφητών στην Παλαιά Διαθήκη και αργότερα μέσω του υιού στην Καινή Διαθήκη.  Έρχεται ο Χριστός και μας δίνει τα μέσα  και τους τρόπους, πώς να πιστεύουμε. Η πίστη μας είναι εξ αποκαλύψεως και όχι προϊόν μελέτης και φιλοσοφικών αναζητήσεων.

 Ο Χριστός ως γιατρός των ψυχών και των σωμάτων, βλέπει τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική οντότητα και επιτελεί τα θαύματα, με  σκοπό την σωτηρία του. Λέει λοιπόν στους θεραπευμένους τυφλούς να μη πουν σε κανένα για το θαύμα που τους κάνει. Γιατί τους  το ζητά αυτό; Ο Χριστός  θέλει να δείξει πως τα πράγματα γίνο­νται γνωστά ακόμα και χωρίς τη θέλησή μας. Δεν επιζητά τη δόξα ή τον έπαινο των ανθρώπων και ότι κάνει, προέρχεται από την αγάπη του για τον άνθρωπο. Προσπαθεί να δώσει έτσι το παρά­δειγμα, πως κάθε καλό έργο πρέπει να  γίνεται προς δόξα Θεού.  

Βέβαια υπάρχουν και οι αρνητές της πίστης που θέλουν να στηρίζονται μόνο στις δυνάμεις τους. Δεχόμενοι την πίστη, δεν σημαίνει ότι η γνώση απορρίπτεται. Η γνώση είναι σημαντική εφόσον ερμηνεύει φαινόμενα και καταστάσεις του υλικού κόσμου. Οι μεγάλοι επιστήμονες, δεν έχουν ερμηνεύσει τα πάντα  σε αυτή τη ζωή και υπάρχουν πολλά ζητήματα, για τα οποία δεν έχουν βρεθεί απαντήσεις. Τα πάντα  γνωρίζει μόνο ο Τριαδικός μας Θεός.

Οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη δύναμη του Θεού, όπως οι Φαρισαίοι, όσα θαύματα και αν γίνονται μπροστά τους, συνεχίζουν να είναι άπιστοι και να αμφισβητούν τα πάντα. Ο κωφάλαλος δαιμονισμένος δεν μπορεί να μιλήσει,  λόγω του δαιμονίου  που έχει μέσα του. ‘Όταν το δαιμόνιο βγαίνει τότε ο άνθρωπος μιλάει. Η πράξη αυτή δείχνει πως ο Κύριος πάντα προχω­ρεί από την επιφάνεια, στο βάθος των πραγμάτων.   Πρώτα πρέπει να βγάλει από τον άνθρωπο το πονηρό πνεύμα, και έπειτα  χαρίζει το νου και την ομιλία. Το περιστατικό αυτό μας θυμίζει τον παραλυτικό, που πρώτα του είπε ο Κύριος, «αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» και έπειτα «εγερθείς άρον σου την κλίνην και υπάγε εις τον οίκον σου» (Ματθαίος Θ΄ 2- 6). Είναι  πάγια τακτική τού Χριστού, να θεραπεύει πρώτα τον εσωτερικό άνθρωπο, το εσωτερικό του πάθος, κι έπειτα τη σωματική του αρρώστια.

Οι Φαρισαίοι εφόσον δεν μπορούν να αμφισβητήσουν το θαύμα του Χριστού έχοντας μάρτυρες τον ίδιο τον λαό, τον συκοφαντούν, ταυτίζοντας τον με τον διάβολο. Δεν αρνούνται το θαύμα, αλλά το ερμηνεύουν με το δικό τους πονηρό τρόπο. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, λέει ότι ο Θεός παραχωρεί να μας πολεμούν οι δαίμονες, για να μπορούμε να διακρίνουμε το καλό από το κακό, για να αποκτήσουμε αρετή και ταπείνωση και για να μισήσουμε την αμαρτία και τον διάβολο. Εκείνο που οφείλει σε κάθε περίπτωση ο πιστός, ειδικά στην περίπτωση του θαύματος, είναι να δοξολογεί τον Θεό και να τον ευχαριστεί  μέσα από την καρδιά του, έτσι ώστε να οδηγηθεί σε μετάνοια, προσευχή και κοινωνία με τον Θεό.

Η πίστη είναι για τον άνθρωπο μία σπουδαία πνευματική δύναμη. Τον εμψυχώνει στις δυσκολίες της ζωής,  του δίνει θάρρος και αποφασιστικότητα να ξεπερνά τις θλίψεις του. Αυτή η πίστη δίνει νόημα στη ζωή και αυξάνει την ψυχική αντοχή. Λέει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: «με την ελπίδα και την εμπιστοσύνη στον Θεό, οι οποίες δίνουν δυνάμεις πολλές. Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα».

   

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»