Θ ΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ- Η ΚΤΙΣΗ

 

Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο ΙΔ΄22 – 34

Νοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές να μπουν στο καΐκι και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη. Κι αφού διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε μόνος του στο βουνό να προσευχηθεί. Όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί. Το καΐκι στο μεταξύ βρισκόταν κιόλας στη μέση της λίμνης και το παίδευαν τα κύματα, γιατί ήταν αντίθετος ο άνεμος. Κατά τα ξημερώματα, ήρθε ο Ιησούς κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη. Οι μαθητές, όταν τον είδαν να περπατάει πάνω στη λίμνη, τρόμαξαν• έλεγαν πως είναι φάντασμα κι έβαλαν τις φωνές από το φόβο τους.

Αμέσως όμως ο Ιησούς τους μίλησε και τους είπε: «Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε». Ο Πέτρος του αποκρίθηκε: «Κύριε, αν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά σου περπατώντας στα νερά». Κι εκείνος του είπε: «Έλα». Κατέβηκε τότε από το πλοίο ο Πέτρος κι άρχισε να περπατάει πάνω στα νερά για να πάει στον Ιησού. Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε, κι άρχισε να καταποντίζεται• έβαλε τότε τις φωνές: «Κύριε, σώσε με!». Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σ΄ έπιασε η αμφιβολία;». Και μόλις ανέβηκαν στο καΐκι κόπασε ο άνεμος. Κι όσοι ήταν στο καΐκι ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντας: «Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού!». Αφού διασχίσανε τη λίμνη, ήρθαν στην περιοχή της Γεννησαρέτ.

Σχολιασμός

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, παρομοιάζει την Εκκλησία σαν ένα πλοίο, με κυβερνήτη τον Χριστό και ναύτες τους αποστόλους και τους  αγίους, που κλυδωνίζεται στα άγρια κύματα. Ταξιδιώτες είμαστε όλοι μας, σε αυτή τη θάλασσα της ζωής, που έχει πολλές χαρές αλλά και πολλές λύπες. Ο φόβος και η αγωνία για το μέλλον, συχνά κυριαρχούν στην ζωή μας και η ευτυχία, συχνά αντικαθίσταται από μια «θύελλα», που μας ταράζει, αφήνοντας μας, έρμαια των κυμάτων. Μπορεί οι  δυσκολίες της ζωής να μας κάνουν να χάνουμε την πίστη μας αλλά αν παρακαλέσουμε τον Κύριο, να είμαστε σίγουροι ότι θα ακούσει την προσευχή μας και θα  επέμβει σωτήρια  για να μας βοηθήσει.

Αμέσως μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού, των πέντε άρτων και των δύο ψαριών για τον χορτασμό πλήθους κόσμου από τον Χριστό, ακολουθεί αυτό που περιγράφει το ευαγγέλιο. Ο Κύριος, προκειμένου να διαλύσει τον λαό που δεν μπορεί να τον αποχωριστεί,  δίνει εντολή στους μαθητές του, να ανέβουν στο καΐκι και να περάσουν στην απέναντι πλευρά της λίμνης Γεννησαρέτ, περιμένοντας τον. Αμέσως μετά, ανεβαίνει στο βουνό μόνος  του για να προσευχηθεί, όπου και μένει όλο το βράδυ. Όταν οι μαθητές ξεκινούν με το καΐκι, η θάλασσα είναι ήρεμη.   Ξαφνικά η φορά των ανέμων αλλάζει και  τα κύματα  γίνονται τεράστια, με αποτέλεσμα το καΐκι να κλυδωνίζεται και οι μαθητές  να φοβούνται. Λίγο προτού χαράξει, ο Χριστός  σπεύδει να τους βοηθήσει, περπατώντας πάνω στα κύματα.

Οι μαθητές, διακρίνοντας τον μέσα στο σκοτάδι να περπατά πάνω στα κύματα, νομίζουν ότι είναι φάντασμα και βλέποντας τον να πλησιάζει, βάζουν τις φωνές. Αυτός τους καθησυχάζει λέγοντας: «Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε». Τότε ο Πέτρος του απαντά: «Κύριε, αν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά σου περπατώντας στα νερά». Εκείνος του λέει «Έλα». Στην αρχή  ο Πέτρος περπατά πάνω στα νερά κανονικά, αλλά όταν βλέπει τον άνεμο να δυναμώνει, φοβάται και ενώ αρχίζει να βυθίζεται, φωνάζει, «Κύριε, σώσε με». Αμέσως ο Ιησούς του απλώνει το χέρι του και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί φοβάσαι»; Όταν ανεβαίνουν στο καΐκι,  ο άνεμος κοπάζει και οι μαθητές προσκυνούν τον Χριστό λέγοντας: «Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού». Οι περισσότεροι σήμερα από μας  βρισκόμαστε σε παρόμοια κατάσταση με τους μαθητές. Ενώ παρατηρούμε το σύμπαν και θαυμάζουμε την αρμονία του, ενώ βιώνουμε την αγάπη και την παρουσία του Θεού στη ζωή μας, θέλουμε θαύματα για να πιστέψουμε στην  ύπαρξή του.

Στο σημερινό ευαγγέλιο ο Χριστός επιβάλλεται στην κτίση, και κυριαρχεί σε αυτήν, δηλαδή  πατάει πάνω στα κύματα, σταματάει τον άνεμο και  γαληνεύει την μανιασμένη θάλασσα.  Αυτή την αλήθεια την τονίζει σε πολλά  σημεία της η Αγία Γραφή,  και  αναφέρεται στον Παντοκράτορα (που κρατεί τα πάντα), δηλαδή τον  κυρίαρχο όλης της φύσης. Τα άστρα, τα ποτάμια, ο ήλιος, οι θάλασσες, οι άνεμοι, τα ζώα και γενικά όλη η  κτίση είναι εξαρτημένη από τον Θεό, και τον δοξάζει  εφόσον είναι ο δημιουργός της.  Αυτό μας λέει και ο ευαγγελιστής Ιωάννης : «Πάντα δι’αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν, ο γέγονεν» (Ιωάννου  Α΄-3) ότι ο τριαδικός Θεός είναι δημιουργός των πάντων.

Η Αγία Γραφή τονίζει ιδιαίτερα την κυριαρχία του Θεού στον ήλιο. Γι αυτό μιλάει για τον ήλιο, ως δημιούργημα και ότι ο Θεός είναι αυτός που ορίζει το έργο που επιτελεί. (Γένεσις Α΄ 14-18).   Άρα, όχι μόνο ο θεός εξουσιάζει τον ήλιο και μπορεί να τον σβήσει όποτε θέλει, αλλά δίνει την χάρη στον Ιησού του Ναυή, να κυριαρχήσει και αυτός και να πει: «Στάσου ήλιε» (Ιησούς του Ναυή Ι’ -12).   Ο Θεός, όχι μόνο εξουσιάζει τη θάλασσα  και της βάζει όριο να σπάει τα κύματα της στην άμμο κάνοντας υπακοή στο Θεό, (Ψαλμός 103 Θ΄) αλλά δίνει εξουσία και στον Πέτρο να περπατήσει πάνω σε αυτή, όπως λέει το σημερινό ευαγγέλιο.

Μελετώντας την Αγία Γραφή και κυρίως το βιβλίο της Γένεσης, ο Θεός πλάθει τον κόσμο «καλώς λίαν», δηλαδή τέλεια. Δυστυχώς, όμως η πτώση του ανθρώπου  και η διακοπή της σχέσης του με τον Θεό, συμπαρασύρει ολόκληρη την κτίση. Ο άνθρωπος, που είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, ενώ πρέπει να βλέπει τον Θεό μέσα από την κτίση, λατρεύει την κτίση ξεχωριστά από τον Θεό και τρώει τον απαγορευμένο καρπό για να  γίνει Θεός, χωρίς τον Θεό.  (Γένεσις Γ΄- 5). Με αυτόν τον τρόπο υποτάσσεται στις αδυναμίες του και οδηγεί την κτίση στη φθορά.  Άρα από το προπατορικό αμάρτημα, αρχίζει η διατάραξη της αρμονικής σχέσης ανθρώπου και κτίσης με αίτιο τον άνθρωπο. Η μόλυνση των ποταμών, των θαλασσών, της ατμόσφαιρας, η καταστροφή των δασών και τόσα άλλα μαρτυρούν κακή χρήση της φύσης, από τον άνθρωπο. Η μανία αυτή, της αυτοκαταστροφής, που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο της εποχής μας,  δείχνει ότι το πρόβλημα είναι πνευματικό, εφόσον η κοινωνία περνάει μια πνευματική κρίση.  

Ο άνθρωπος που καθαρίζει την ψυχή του από  τις αδυναμίες του  έχοντας σωστή επικοινωνία με τον Θεό, αγκαλιάζει όλη την κτίση με αγάπη. Από συναξάρια ασκητών βλέπουμε πόσο αρμονικά συμβιώνουν οι Άγιοι με την κτίση. Αγαπούν τα ζώα,  χαϊδεύουν άγρια θηρία, δεν σκοτώνουν έντομα, και δεν κόβουν ούτε ένα ξερό κλαδί από τα δέντρα, διότι βλέπουν την κτίση ως έργο του Θεού και αφορμή δοξολογίας προς αυτόν. Η εκκλησία μας προσεύχεται καθημερινά για ολόκληρη  την κτίση, κυρίως στη Θεία Λειτουργία «ὑπὲρ τοῦ σύμπαντος κόσμου». Ο  πιστός φέρνει  την κτίση στην εκκλησία , δηλαδή  δίνει πρόσφορο (στάρι), που γίνεται σώμα Χριστού και κρασί (σταφύλια), που γίνεται αίμα Χριστού.  Έτσι στη θεία μας λατρεία, όλα έρχονται στη φυσική τους κατάσταση , δηλαδή  και ο άνθρωπος και η κτίση προσφέρονται στο Θεό,  από τον οποίο δημιουργήθηκαν όλα. Ας δοξάζουμε τον Θεό ευγνώμονες για όσα μας έχει προσφέρει  λέγοντας: «ως εμεγαλύνθην τα έργα σου Κύριε πάντα εν Σοφία εποίησας». (Ψαλμός 103 ΚΔ’)

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»