ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ- H ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Δ΄18-23

Νοελληνική Απόδοση

Καθώς ο Ιησούς περιπατούσε στην όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας, είδε δύο αδέλφια, τον Σίμωνα, που τον έλεγαν και Πέτρο, και τον αδελφό του τον Ανδρέα, να ρίχνουν τα δίχτυα στη λίμνη, γιατί ήταν ψαράδες. «Ακολουθήστε με», τους λέει «και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Κι αυτοί αμέσως άφησαν τα δίχτυα και τον ακολούθησαν.

Προχωρώντας πιο πέρα από κεί, είδε δύο άλλους αδελφούς, τον Ιάκωβο, γιο του Ζεβεδαίου, και τον αδελφό του τον Ιωάννη. Βρίσκονταν στο ψαροκάϊκο μαζί με τον πατέρα τους τον Ζεβεδαίο και τακτοποιούσαν τα δίχτυά τους. Τους κάλεσε κι αυτοί άφησαν αμέσως το καΐκι και τον πατέρα τους και τον ακολούθησαν. Ο Ιησούς περιόδευε όλη την Γαλιλαία. Δίδασκε στις συναγωγές τους, κήρυττε το χαρμόσυνο μήνυμα για τον ερχομό της βασιλείας του Θεού και γιάτρευε τους ανθρώπους από κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία.

 

 Σχολιασμός

 Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, μεταφερόμαστε στη Γαλιλαία και πιο συγκεκριμένα στις ακρογιαλιές της λίμνης  Γεννησαρέτ ή θάλασσα της Τιβεριάδας.  Γιατί  βρέθηκε ο Χριστός στη Γαλιλαία; Γνωρίζουμε ότι, μετά τη βάπτισή του σε ηλικία 30 ετών, πηγαίνει για 40 μέρες  στην έρημο, όπου  δοκιμάζεται από τον διάβολο και προετοιμάζεται  για το δύσκολο έργο του. Την ίδια χρονική περίοδο ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Περπατώντας ο Χριστός στα όμορφα ακρογιάλια της λίμνης Γενησαρέτ, βλέπει τους δύο αδελφούς, Σίμωνα Πέτρο και τον Ανδρέα να ρίχνουν τα δίχτυα και τους απευθύνει το ωραιότερο κάλεσμα όλων των εποχών: «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» δηλαδή ακολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Καλεί επίσης και τους άλλους δύο αδελφούς να τον ακολουθήσουν, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη.    Προκύπτει, όμως, το ερώτημα:  Πως οι μαθητές ανταποκρίνονται στην κλήση άμεσα; Ο Κύριος, διωγμένος από τη Ναζαρέτ, όπου έχει ανατραφεί και μεγαλώσει και με κέντρο την Καπερναούμ, αρχίζει και κηρύττει σε όλη την περιοχή, κάνοντας θαύματα. Ο απόστολος Ιωάννης περιγράφει τις συνθήκες  γνωριμίας του Ιησού με τους πρώτους μαθητές, οι οποίοι είναι επηρεασμένοι από τον πρώτο δάσκαλό τους, τον Ιωάννη τον  Πρόδρομο. Ο Ανδρέας και ο Ιωάννης έχουν το πνευματικό υπόβαθρο αλλά και τις σχετικές πληροφορίες από τον δάσκαλο τους, ώστε να ακολουθήσουν αυτόν που ο ίδιος βάπτισε στον Ιορδάνη. Γι’ αυτό και ανταποκρίνονται άμεσα στο κάλεσμα του Χριστού, παρά το γεγονός, ότι δεν τον γνωρίζουν προσωπικά.

   Τα  ζεύγη των αδερφών Ανδρέας και Πέτρος & Ιάκωβος και Ιωάννης παρά το γεγονός ότι έχουν υπό την κατοχή τους πλοιάρια και πιθανόν να βρίσκονται σε καλή οικονομική κατάσταση, εγκαταλείπουν τις δουλειές τους και τις οικογένειες τους, για χάρη του Κυρίου.  Ο Χριστός δεν τους υπόσχεται ούτε χρήματα, ούτε ανέσεις, ούτε αξιώματα και εκείνοι τον εμπιστεύονται και τον ακολουθούν χωρίς να ρωτήσουν από περιέργεια το μέλλον μαζί του. Ακολουθούν τον Χριστό και αυτό είναι η προσωπική τους επιλογή, πράγμα παράδοξο  για τα δεδομένα της εποχής τους αλλά και της σημερινής.

Ο Χριστός καλεί κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να αποκαλυφθεί στον καθένα μας, σεβόμενος τις ιδιαιτερότητες  μας. Στην εκκλησία όλοι έχουν θέση, πλούσιοι και φτωχοί, μορφωμένοι και  αμόρφωτοι, εσωστρεφείς και εξωστρεφείς, αισιόδοξοι και απαισιόδοξοι, δυναμικοί και αδύναμοι. Μας ζητά να εγκαταλείψουμε τα πάντα και να στραφούμε με αποφασιστικότητα προς αυτόν, πολεμώντας τα ελαττώματά μας, αγαπώντας τον συνάνθρωπο μας και προσφέροντας του ηθική και υλική στήριξη. 

 

Η Θάλασσα

Η θάλασσα είναι το σύμβολο του κόσμου, και την εξυμνεί ο 103ος ψαλμός του Δαυίδ (Προοιμιακός), που ακούμε στην αρχή του Εσπερινού: «Ευλόγει η ψυχή μου, τόν Κύριον..». Είναι ο ύμνος για τον δημιουργό Θεό. «Άβυσσος ως ιμάτιον το περιβόλαιον αυτού, επί των ορέων στήσονται ύδατα». Κάποτε, όλη η γη ήταν σκεπασμένη με νερά, που έφταναν μέχρι τα ψηλά βουνά. «Από επιτιμήσεώς σου φεύξονται, από φωνής βροντής σου δειλιάσουσιν». Ο Θεός τα μάλωσε και τα νερά φοβήθηκαν. «Αναβαίνουσιν όρη, και καταβαίνουσι πεδία εις τόπον, όν εθεμελίωσας αυτά». Και κατέβηκαν από τα ψηλά βουνά  στις πεδιάδες και συγκεντρώθηκαν στο σημείο που τους είπε ο Θεός, και έτσι δημιουργήθηκαν οι θάλασσες. «Όριον έθου, ό ου παρελεύσονται, ουδέ επιστρέψουσι καλύψαι την γήν». Ο Θεός έβαλε όριο στη θάλασσα, και είπε: «Θάλασσα μέχρι εδώ θα έρχεσαι, και όχι παραπέρα».  Δεν  πρόκειται λοιπόν να ξανασυμβεί ποτέ το φαινόμενο του κατακλυσμού, δηλαδή τα νερά να σκεπάσουν πάλι τη γη.

Από τα παραπάνω που μας λέει ο ψαλμωδός, φαίνεται η υπακοή που έκαναν και κάνουν τα άψυχα νερά των θαλασσών, στο Θεό.  Βλέπουμε το θαυμαστό φαινόμενο, να έρχονται τα κύματα δυνατά στην ακτή και να σταματούν. Δεν παραβαίνουν το όριο που τους θέτει ο Θεός, ενώ εμείς παραβαίνουμε το νόμο του.  Στην Αγία Γραφή, στο Α΄ κεφάλαιο της Γένεσης, διαβάζουμε, ότι ο Θεός διατάζει τα νερά να δημιουργήσουν ψάρια που κολυμπούν, και έτσι γίνεται.  Βλέπουμε λοιπόν ότι από τη θάλασσα δημιουργούνται ζωντανοί οργανισμοί γιατί  το πνεύμα του Θεού τους δίνει ζωή.

  Στην Παλαιά Διαθήκη, η Ερυθρά Θάλασσα χωρίζεται στη μέση και δημιουργείται δρόμος για να περάσει ο λαός του Ισραήλ. Όταν κλείνει ο δρόμος και ενώνεται πάλι η θάλασσα, πνίγει στα νερά της τον Φαραώ με τους Αιγύπτιους στρατιώτες του. Αυτή η θάλασσα, συμβολίζει το βάπτισμα. Στην κολυμβήθρα έχουμε νερό και με την επίκληση του ιερέα, πνεύμα Θεού και εδώ, δίνει ζωή στα νερά της κολυμβήθρας και επαναλαμβάνεται το θαύμα που γίνεται στην Ερυθρά Θάλασσα. Πνίγεται ο Φαραώ (διάβολος), θάβεται το προπατορικό αμάρτημα που κληρονομήσαμε από τους πρωτόπλαστους και σώζεται ο λαός του Ισραήλ, δηλαδή ο βαπτιζόμενος. 

Άλλη μία θάλασσα μέσα στην οποία «κολυμπάμε» για να δροσιστούμε  είναι η Παναγία. Το όνομα της, λέγεται Μαρία. Γιατί λέγεται έτσι; Εξήντα δύο ερμηνείες έχουν δοθεί για το όνομα αυτό. Μία  από όλες είναι ότι η Παναγία λέγεται Μαρία, από το λατινικό Μaria που σημαίνει θάλασσα. H Παναγία  έχει τόσα πολλά χαρίσματα, όσα και τα νερά των θαλασσών.  Αλλά και η δική μας ζωή παρομοιάζεται με θάλασσα. Ο ψαλμωδός συνεχίζει, ονομάζοντας τη θάλασσα «μεγάλη και ευρύχωρη». Πώς ερμηνεύεται αυτό; Μεγάλη και ευρύχωρη είναι η καρδιά μας και εκεί υπάρχουν τα πάθη μας που μοιάζουν με ζώα, που ταράζουν την καρδιά μας και την κάνουν ανάστατη.  Πάνω από όλα τα πάθη όπως λέει ο ψαλμός, είναι ο δράκος, δηλαδή ο εγωισμός.  Μόνοι μας δεν μπορούμε να τον νικήσουμε  παρά μόνο με τη χάρη του Θεού.

  Στην άστατη θάλασσα του κόσμου αυτού,  ο Χριστός έχει ένα πλοίο,  την εκκλησία του, στην οποία ανήκουμε όλοι οι βαπτισμένοι.  Τα  κύματα της θάλασσας του κόσμου, δηλαδή οι πειρασμοί και οι θλίψεις χτυπούν τον καθένα μας, αλλά δεν φοβόμαστε, γιατί το πλοίο που λέγεται  εκκλησία έχει κυβερνήτη τον Χριστό, και πλοιάρχους τους αποστόλους και γι’ αυτό λέγεται και Αποστολική Εκκλησία.  Στόχος μας είναι να φτάσουμε όλοι στο λιμάνι της βασιλείας του Θεού, αρκεί μόνο να είμαστε  μέσα στο πλοίο αυτό.

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»