Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ- ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

 

             Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ- ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

 

 

 

Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, ένας άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού, γονάτισε μπροστά του και είπε: «Διδάσκαλε, έφερα σ’ εσένα το γιό μου, γιατί έχει μέσα του δαιμονικό πνεύμα που τον κάνει άλαλο. Κάθε φορά που τον πιάνει, τον ρίχνει κάτω και τότε βγάζει αφρούς, τρίζει τα δόντια και μένει ξερός. Είπα στους μαθητές σου να διώξουν αυτό το πνεύμα, αλλά δεν μπόρεσαν».

«Άπιστη γενιά!» αποκρίθηκε ο Ιησούς. «Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Πόσον καιρό ακόμη θα σας ανέχομαι; Φέρτε μου εδώ το παιδί». Εκείνοι του το έφεραν. Μόλις το πνεύμα είδε τον Ιησού, αμέσως τάραξε το παιδί, κι εκείνο έπεσε καταγής και κυλιόταν βγάζοντας αφρούς.

«Πόσο καιρός είναι που του συμβαίνει αυτό;» ρώτησε ο Ιησούς τον πατέρα του παιδιού. Εκείνος απάντησε: «Από μικρό παιδί. Πολλές φορές μάλιστα και στη φωτιά τον έριξε και στα νερά για να τον εξολοθρέυσει. Αλλά αν μπορείς να κάνεις κάτι, σπλαχνίσου μας και βοήθησέ μας». Ο Ιησούς του είπε τούτο: «Εάν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά γι’ αυτόν που πιστεύει».

Αμέσως τότε φώναξε δυνατά ο πατέρας του παιδιού και είπε με δάκρυα: «Πιστεύω Κύριε! Αλλά βοήθησέ με, γιατί η πίστη μου δεν είναι δυνατή». Βλέποντας ο Ιησούς ότι συγκεντρώνεται κόσμος, πρόσταξε το δαιμονικό πνεύμα μ’ αυτά τα λόγια: «Άλαλο και κουφό πνεύμα, εγώ σε διατάζω: βγες απ’ αυτόν και μην ξαναμπείς πια μέσα του».

 Βγήκε τότε το πνεύμα, αφού κραύγασε δυνατά και συντάραξε το παιδί. Εκείνο έμεινε αναίσθητο, έτσι που πολλοί έλεγαν ότι πέθανε. Ο Ιησούς όμως το έπιασε από το χέρι του, το σήκωσε, κι αυτό στάθηκε όρθιο. Όταν μπήκε ο Ιησούς στο σπίτι, τον ρώτησαν οι μαθητές του ιδιαιτέρως: «Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλουμε αυτό το δαιμονικό πνεύμα;» Κι εκείνος τους απάντησε: «Αυτό το δαιμονικό γένος δεν μπορεί κανείς να το βγάλει με τίποτε άλλο παρά μόνο με προσευχή και νηστεία».

Έφυγαν από κει και προχωρούσαν διασχίζοντας τη Γαλιλαία. Δεν ήθελε ο Ιησούς να μάθει κανείς ότι περνούσε από κει, γιατί δίδασκε τους μαθητές του και τους έλεγε: «Ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων, που θα τον θανατώσουν· την τρίτη όμως ημέρα μετά το θάνατό του θ’ αναστηθεί».

Σχόλια

Με τη σημερινή Κυριακή Δ’ Νηστειών, πλησιάζουμε προς το τέλος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Μετά μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα με τα πάθη και την ανάσταση του Κυρίου.  Αυτό μας λέει στο τέλος και το σημερινό Ευαγγέλιο. Μας μιλάει για έναν πατέρα που το παιδί του, λόγω δαιμονοπληξίας,   ποτέ κυλιόταν στη γη, πότε έτριζε τα δόντια του και πότε έπεφτε στη φωτιά ή στο νερό.  Ο Χριστός κάνει καλά το παιδί και δίνει και το φάρμακο. Ποιο είναι αυτό; «τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ». Η προσευχή και η νηστεία. 

            Για την προσευχή μιλάει και ο σημερινός Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας, ο οποίος εμπνεύστηκε από μία σκάλα που ανέβαινε καθημερινά για να πάει στο μοναστήρι του, κι έγραψε ένα και μοναδικό βιβλίο που το ονόμασε «Κλίμαξ» δηλαδή βαθμίδες για την πνευματική ζωή. Το βιβλίο περιλαμβάνει 30 ομιλίες και η προσευχή είναι στο 28ο σκαλί.  Γιατί όμως είναι προς το τέλος των ομιλιών η προσευχή; Διότι για να γευτεί κανείς την γλυκύτητα της προσευχής, θα πρέπει να έχει μαθητεύσει στις προηγούμενες σκάλες

 Η προσευχή κατά τον Άγιο Ιωάννη είναι η ένωση του ανθρώπου με το Θεό. Αναφέρει πως η προσευχή είναι σαν ένα ραβδί και όποιος στηρίζεται σε αυτό, δεν πρόκειται να σκοντάψει ή ακόμη κι αν σκοντάψει  δεν θα πέσει.  Επίσης, ο άγιος αναφέρει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να προσεύχονται ομαδικά (κοινή λατρεία), όμως σε ορισμένους ανθρώπους ταιριάζει η ατομική προσευχή. Ακόμη υποστηρίζει ότι όταν προσευχόμαστε μαζί με άλλους, δεν χρειάζεται να είμαστε επιδεικτικοί στο πόσο καλοί είμαστε  κάνοντας μετάνοιες και μεγάλους σταυρούς για επίδειξη. Αυτά γίνονται μόνο κατ’ ιδίαν.

Στο κείμενο της Κλίμακας, γίνεται λόγος για διαβαθμίσεις της προσευχής, χρησιμοποιώντας τους όρους «ρύπος», «αφανισμός», «κλοπή» και «μώμος», προκειμένου να προσδιορίσει τη στάση μας, κατά την ώρα της προσευχής. Όταν έχουμε αισχρές σκέψεις ή λέξεις, τότε μιλάμε για «ρύπο». Όταν οι βιοτικές μέριμνες μας απασχολούν, τότε έχουμε «αφανισμό». Όταν ονειροπολούμε γίνεται λόγος για «κλοπή» της προσευχής μας. Τέλος, με τη λέξη «μώμος» (κατηγορία) χαρακτηρίζεται κάθε πειρασμός που έρχεται και μας ενοχλεί, κατά την επικοινωνία μας με το Θεό.

Ο Άγιος Ιωάννης προτρέπει τον άνθρωπο σε αδιάλειπτη προσευχή. «Στήν προσευχή μή χρησιμοποιεῖτε ἐπιτηδευμένες λέξεις, διότι, συχνά τό ἁπλό καί ἀνεπιτήδευτο ψέλλισμα τῶν παιδιῶν εἶναι ἐκεῖνο πού εὐφραίνει τόν οὐράνιο Πατέρα μας. ῞Οταν μιλᾶτε στόν Θεό, μήν προσπαθεῖτε νά πεῖτε πολλά, διότι διαφορετικά, ὁ νοῦς, ἀναζητώντας τίς λέξεις θά χαθεῖ σ’ αὐτές. ῾Η μία λέξη πού ψιθύριζε ὁ Τελώνης τοῦ ἔφερε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ· μία λέξη γεμάτη πίστη ἔσωσε τόν ληστή πάνω στόν Σταυρό. ῾Η ποικιλία τῶν λέξεων ὅταν προσευχόμαστε διασκορπίζει τόν νοῦ καί ἐξάπτει τή φαντασία. ῾Η μία λέξη πού ἀπευθύνουμε στόν Θεό συμμαζεύει τόν νοῦ στήν παρουσία Του. Κι ἄν στήν προσευχή σου, αὐτή ἡ μία λέξη σέ ἀγγίζει μέσα σου, ἄν τή νιώθεις βαθιά, μεῖνε σ’ αὐτήν, μεῖνε, γιατί κάτι τέτοιες στιγμές ὁ φύλακας ῎Αγγελός μας προσεύχεται μαζί μας, ἐπειδή εἴμαστε ἀληθινοί μέ τόν ἑαυτό μας καί μέ τόν Θεό».

Ο μητροπολίτης Κάλλιστος Γουέαρ, Άγγλος θεολόγος και πρώην αναπληρωτής καθηγητής  του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης διηγείται μια ιστορία που συνοψίζει την ουσία της προσευχής:  «Όταν ήμουν παιδί, άκουσα ένα κήρυγμα που αναφερόταν σε ένα περιστατικό που συνέβη. Υπήρχε κάποιος ηλικιωμένος που περνούσε αρκετές ώρες κάθε μέρα στην εκκλησία. «Τι κάνεις όλο αυτό το διάστημα εκεί;» τον ρωτούσαν οι φίλοι του. «Προσεύχομαι», απαντούσε. «Προσεύχεσαι!», αναφώνησαν εκείνοι. «Θα πρέπει να έχεις πάρα πολλά πράγματα να ζητήσεις από τον Θεό». Με ευγένεια, ο ηλικιωμένος άνδρας τους απάντησε: «Δεν ζητώ τίποτα από τον Θεό». «Τότε τι κάνεις, λοιπόν;» τον ρώτησαν. Εκείνος απάντησε: «Απλώς κάθομαι και κοιτάω τον Θεό, και ο Θεός κάθεται και με κοιτάζει». Αυτή είναι μία θαυμάσια περιγραφή της προσευχής. Η προσευχή δεν είναι ένα αίτημα αλλά μια σχέση».

 

Κείμενα Δήμητρας Κούσουλα

για το blog του Ιερού Ναού «Παναγίας Ρόδον το Αμάραντο Πειραιώς»