Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΙΩΔΙΟΥ- ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

 

Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΙΩΔΙΟΥ- ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο Κεφάλαιο ΙΕ'11-32

Η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην επίσης διδακτική παραβολή του ασώτου υιού. Οι Πατέρες όρισαν να είναι αφιερωμένη η Κυριακή αυτή στην συγκεκριμένη παραβολή του Κυρίου, για να τονισθεί η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και το πλούσιο έλεος της συγχώρεσης σε όσους μετανοούν.

Νοελληνική Απόδοση

Τους είπε επίσης ο Ιησούς: «Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους. Ο μικρότερος απ’ αυτούς είπε στον πατέρα του: ¨Πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας που μου αναλογεί¨ κι εκείνος τους μοίρασε την περιουσία. Ύστερα από λίγες μέρες ο μικρότερος γιος τα μάζεψε όλα κι έφυγε σε χώρα μακρινή. Εκεί σκόρπισε την περιουσία του κάνοντας άσωτη ζωή. Όταν τα ξόδεψε όλα, έτυχε να πέσει μεγάλη πείνα στη χώρα εκείνη, και άρχισε κι αυτός να στερείται.

 

Πήγε λοιπόν κι έγινε εργάτης σε έναν από τους πολίτες εκείνης της χώρας, ο οποίος τον έστειλε στα χωράφια του να βόσκει χοίρους.
Έφτασε στο σημείο να θέλει να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, αλλά κανένας δεν του έδινε. Τελικά συνήλθε και είπε: πόσοι εργάτες του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί, κι εγώ εδώ πεθαίνω της πείνας!
Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω: ¨Πατέρα, αμάρτησα στον Θεό και σ’ εσένα δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιος σου˙ κάνε με σαν έναν από τους εργάτες σου¨. Σηκώθηκε, λοιπόν, και ξεκίνησε να πάει στον πατέρα του.

 

Ενώ ήταν ακόμη μακριά, τον είδε ο πατέρας του, τον σπλαχνίστηκε, έτρεξε, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφιλούσε. Τότε ο γιος του του είπε: ¨Πατέρα, αμάρτησα στον Θεό και σ’ εσένα και δεν αξίζω να λέγομαι παιδί σου¨. Ο πατέρας όμως γύρισε στους δούλους του και τους διέταξε: ¨Βγάλτε γρήγορα την καλύτερη στολή και ντύστε τον, φορέστε του δαχτυλίδι στο χέρι και δώστε του υποδήματα. Φέρτε το σιτευτό μοσχάρι και σφάξτε το να φάμε και να ευφρανθούμε, γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε¨. Έτσι άρχισαν να ευφραίνονται.

 

«Ο μεγαλύτερος γιος του βρισκόταν στο χωράφι και καθώς ερχόταν και πλησίαζε στο σπίτι, άκουσε μουσικές και χορούς. Φώναξε, λοιπόν, έναν από τους υπηρέτες και ρώτησε να μάθει τι συμβαίνει. Εκείνος του είπε: ¨Γύρισε ο αδερφός σου, κι ο πατέρας σου έσφαξε το σιτευτό μοσχάρι, γιατί του ήρθε πίσω γερός¨. Αυτός τότε θύμωσε και δεν ήθελε να μπει μέσα. Ο πατέρας του βγήκε και τον παρακαλούσε, εκείνος όμως του αποκρίθηκε: «Εγώ τόσα χρόνια σου δουλεύω και ποτέ δεν παράκουσα καμιά εντολή σου˙ κι όμως σ’ εμένα δεν έδωσες ποτέ ένα κατσίκι για να ευφρανθώ με τους φίλους μου. Όταν όμως ήρθε αυτός ο γιος σου, που κατασπατάλησε την περιουσία σου με πόρνες, έσφαξες για χάρη του το σιτευτό μοσχάρι¨. Κι ο πατέρας του, του απάντησε: ¨παιδί μου, εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου κι ό,τι είναι δικό μου είναι και δικό σου. Έπρεπε όμως να ευφρανθούμε και να χαρούμε, γιατί ο αδελφός σου αυτός ήταν νεκρός κι αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε».

 

 

Σχόλια

 

Την  Κυριακή του Ασώτου έρχονται επί σκηνής άλλα δύο πρόσωπα, ο μικρός άσωτος και ο αδερφός του. Η παραβολή μας λέει πως πρέπει να μετανοήσουμε για να μας δεχτεί ο Θεός. Ένας άνθρωπος είχε δύο γιους. Μια μέρα ο μικρότερος γιος ζήτησε από τον πατέρα του το μερίδιό από την πατρική περιουσία για να ταξιδέψει σε μέρος μακρινό. Εκεί διασκόρπισε την περιουσία του με άσωτο τρόπο ζωής. Ο μικρότερος γιός είναι ένας από εμάς, ο πατέρας είναι ο Θεός και η περιουσία που σκόρπισε είναι τα χαρίσματα που μας δίδονται από τον Θεό.

 

Όταν ο άσωτος γιος ξόδεψε όλα όσα είχε, έτυχε να ξεκινήσει πείνα σε αυτή τη χώρα και  άρχισε να στερείται. Δεν είναι απεριόριστες οι απολαύσεις του κάθε αμαρτωλού και ο άσωτος λόγω των στερήσεων και της πείνας αναγκάστηκε να δουλέψει ως εργάτης. Τον έστειλαν να βόσκει χοίρους και επιθυμούσε να γεμίσει την κοιλιά του από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι.

 

Κάποια όμως στιγμή λόγω των δύσκολων καταστάσεων που περνούσε, συνήλθε και σκέφθηκε ότι οι δούλοι του πατέρα του περνάνε καλύτερα από τον ίδιο και αποφάσισε να γυρίσει στο πατρικό του.  Αυτό ήταν το πρώτο βήμα της μετάνοιας του και στη συνέχεια, η απόφαση να παραδεχθεί το λάθος του στον πατέρα . Έτσι κι εμείς όταν κάνουμε λάθος αρκεί να μετανοήσουμε. Η λέξη μετάνοια (μετα-νοώ) σημαίνει ότι μετά καταλαβαίνω το λάθος που έκανα και επιστρέφω στον πατέρα-Θεό.

 

Ο άσωτος ήταν πολύ μακριά  και όταν τον είδε ο πατέρας του, έτρεξε να τον προϋπαντήσει πριν φτάσει στο σπίτι, τον αγκάλιασε και τον φίλησε και ας ήταν βρώμικος με την στολή της αχυροκαλύβας που έμενε. Ο Θεός μας δέχεται όπως είμαστε γεμάτοι αμαρτίες αλλά μετανοημένους. Ο γιός  συντετριμμένος κάνει την εξομολόγηση του και λέει « Πατέρα αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιον  σου και δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι γιος σου». Τότε ο πατέρας είπε στους δούλους του: «Ντύστε τον με την στολή  την πρώτη, φορέστε  δαχτυλίδι στο χέρι του και παπούτσια στα πόδια»

 

Ο Θεός συγχωρεί τις αμαρτίες μας, όσες και αν είναι μέσω του μυστηρίου της εξομολόγησης και προκειμένου να μπούμε στην επουράνια βασιλεία του, βάζει τους ιερείς να μας βάλουν την στολή την πρώτη (την στολή που φορούσε ο Αδάμ και η Εύα προ της πτώσης), δακτυλίδι- δηλαδή ο αρραβώνας του αγίου πνεύματος και παπούτσια στα πόδια- που σημαίνει ότι γινόμαστε παιδιά του Θεού.  Επιπλέον, σφάζει το μόσχο το σιτευτό που συμβολίζει τη θεία κοινωνία  που είναι απαραίτητη για τη βασιλεία των ουρανών.  Ο πατέρας είπε ότι ο γιός του  ήταν πεθαμένος και ζωντάνεψε που σημαίνει  ότι η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό είναι πνευματικός θάνατος.

 

Ο μεγαλύτερος όμως γιός που έμοιαζε  με τους φαρισαίους της εποχής ήταν στο χωράφι.  Όταν πλησίασε στο σπίτι άκουσε τραγούδια και χορούς και ρώτησε έναν υπηρέτη για να μάθει τι συμβαίνει. Ο υπηρέτης απάντησε ότι ο αδερφός του γύρισε και ότι πατέρας του έσφαξε το μόσχο. Αυτός θύμωσε και δεν ήθελε να μπει στο σπίτι και ο πατέρας του βγήκε και τον παρακαλούσε να δεχθεί τον αδερφό του. Ο μεγάλος γιός απάντησε στον πατέρα του: «Τόσα χρόνια σου δουλεύω και ποτέ δεν μου έδωσες ένα κατσίκι να τον φάω με τους φίλους μου. Όταν όμως ήρθε ο γιος σου, όχι ο αδερφός μου που σου κατέφαγε την περιουσία με πόρνες, έσφαξες το θρεφτάρι».

 

Η λέξη «σου δουλεύω»  βαρύνει όλους εμάς που προσφέρουμε  κάποια υπηρεσία στο ναό και γενικότερα στον συνάνθρωπο και νομίζουμε πως ο Θεός έχει υποχρέωση μόνο εμάς να σώσει και κανέναν άλλο αδερφό μας . Ο πατέρας  απάντησε στο γιο του:  «Παιδί μου εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου και όλα όσα έχω είναι δικά σου, έπρεπε και εσύ να χαρείς διότι ο αδερφός σου που μιλάς με τόση περιφρόνηση, ήταν νεκρός και έζησε, χαμένος και βρέθηκε».

 

Δυστυχώς, ο εγωισμός και η έλλειψη αγάπης δεν τον άφησε να δεχθεί τον αδερφό του και έτσι δεν μπήκε στο σπίτι του πατέρα του. Σύμφωνα με τους πατέρες  της εκκλησίας τρία πράγματα θα συμβούν όταν κριθούμε. α) Θα δούμε ανθρώπους που νομίζουμε ότι είναι εκτός εκκλησίας να κερδίζουν την βασιλεία των ουρανών β) ανθρώπους που είναι μέσα στην εκκλησία και νομίζουμε ότι είναι πιστοί να χάνονται γ) αν εμείς σωθούμε θα λέμε «Δόξα τω Θεώ που σωθήκαμε»!

 

Δήμητρα Κούσουλα